تاريخ انبياء - ورعی و فرقانی - الصفحة ٤٨
فرا مىخواند و براى اين كه شائبه سودجويى به ذهنشان نيايد، به صراحت اعلام داشت كه من مزدى براى رسالت خود از شما نمىخواهم:
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ. (شعراء: ١٢٧)
من در برابر اين دعوت، هيچ اجر و پاداشى از شما نمىطلبم؛ اجر و پاداش من تنها بر پروردگار عالميان است.
آن حضرت همچنين آنان را به مغفرتخواهى در پيشگاه پروردگار دعوت كرد و فرمود:
اى قوم من! از پروردگارتان طلب آمرزش كنيد، سپس به سوى او بازگرديد، تا (بارانِ) آسمان را پى در پى بر شما بفرستد؛ و نيرويى بر نيرويتان بيفزايد، و گنهكارانه، روى (از حق) برنتابيد. «١» حضرت هود (ع) در اين دعوت به اين نكته اشاره كرد كه اگر حق را عبادت كنيد و از گناهانتان پوزش طلبيد، خداوند درهاى رحمت خود را به سوى شما خواهد گشود و همچنان كه عبادت پروردگار و دورى از گناهان بركات معنوى مىآورد، بركات مادى فراوانى نيز در پى دارد و باران الهى بر شما خواهد باريد و قوايتان افزون خواهد شد. به تعبير ديگر، براى آنان تبيين كرد كه ميان اعمال انسانها و حوادث جهان، رابطهاى مستقيم وجود دارد و اعمال صالح و عبادات مردم، در ريزش بركات، سهم به سزايى دارد.
واكنش قوم هود قوم هود در برابر دعوت و خيرخواهى آن حضرت، به انكار روى آوردند و گفتند:
قَالُوا يَا هُودُ مَا جِئْتَنَا بِبَيِّنَةٍ وَمَا نَحْنُ بِتَارِكِي آلِهَتِنَا عَن قَوْلِكَ وَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِينَ إِن نَقُولُ إِلَّا اعْتَرَاكَ بَعْضُ آلِهَتِنَا بِسُوءٍ (هود: ٥٣- ٥٤)
گفتند: «اى هود! تو دليل روشنى براى ما نياوردهاى؛ و ما خدايان خود را بخاطر حرف تو، رها نخواهيم كرد؛ و ما [اصلًا] به تو ايمان نمىآوريم. ما [درباره تو] فقط مىگوييم: «بعضى از خدايان ما، به تو زيان رسانده [و عقلت را ربوده] اند.» آنان با صراحت عدم ايمان آوردن خود را اعلام كردند و نسبت ديوانگى به آن حضرت دادند و گفتند بتهاى ما در تو اثر سوء گذاشته و به عقلت خلل رساندهاند. آن قوم، همچنين