قرآن براى عبرت آيندگان، نجات اهل كشتى را در آن طوفان شديد، آيتى از آيات الهى معرفى مى‌كند:
وَلَقَد تَرَكْنَاهَا آيَةً فَهَلْ مِن مُدَّكِرٍ فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ. (قمر: ١٥ و ١٦)
ما اين ماجرا را به عنوان نشانه‌اى در ميان امتها باقى گذارديم تا نشانه عبرتى براى مردم باشد، كيست كه پند بگيرد؟ پس (اى بدكاران عالم!) ببينيد كه عذاب ما چگونه بود (و عبرت بگيريد).
از امام صادق (ع) نقل كرده‌اند كه فرمود:
نوح پيغمبر ٢٥٠٠ سال زندگى كرد كه ٨٥٠ سال آن قبل از بعثت او بود و ٩٥٠ سال پس از بعثت به تبليغ و دعوت مردم به خدا مشغول بود و دويست سال سرگرم ساختن كشتى شد و پانصد سال نيز پس از آنكه از كشتى فرود آمد و شهرها بنا كرد، فرزندانش را در بلاد سكونت داد. سپس هنگامى كه در آفتاب نشسته بود، ملك الموت نزد وى آمد و سلام كرد. نوح (ع) جوابش را داد و به او گفت: چه مى‌خواهى؟ پاسخ داد: آمده‌ام جانت را بگيرم. پرسيد: مهلتم مى‌دهى كه از آفتاب به سايه بروم؟ گفت: آرى. نوح برخاسته، به سايه آمد و به وى رو كرد و گفت:
اى ملك الموت! آنچه در دنيا بر من گذشت، مانند همين بود كه از آفتاب به سايه آمدم. اكنون مأموريت خود را انجام ده و عزرائيل جان او را گرفت. «١» بنابر مفاد بيش‌تر روايات حضرت نوح در مكانى دفن شد كه هم اكنون مجاور قبر مطهر حضرت على (ع) است. «٢» پرسش‌ ١. آيا خلافت و جانشينى آدم از سوى خدا، اختصاص به آن حضرت دارد؟ توضيح دهيد.
٢. ماجراى امتحان حضرت آدم (ع) را شرح دهيد.
٣. قرآن كريم درباره فلسفه بعثت پيامبران چه مى‌فرمايد؟
٤. برخى از توصيفات قرآن را درباره حضرت نوح (ع) بيان كنيد.