درس هفتم‌ حضرت ابراهيم (ع) (٢)
هجرت ابراهيم (ع) به شام‌ حضرت ابراهيم (ع) پس از دعوت فراوانِ مردم به توحيد و پس از آنكه دريافت ديگر مردم ايمان نمى‌آورند و حتى نقشه سوزاندن او را با آتش به اجرا گذاشتند،- و خداوند نقشه آنان را نقش بر آب كرد- تصميم گرفت از منطقه زندگى‌اش به سوى شام هجرت كند. قرآن كريم به اين هجرت اشاره كرده، مى‌فرمايد:
فَآمَنَ لَهُ لُوطٌ وَقَالَ إِنِّي مُهَاجِرٌ إِلَى‌ رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ. (عنكبوت: ٢٦)
و لوط به او [: ابراهيم‌] ايمان آورد، و او گفت: «من به سوى پروردگارم هجرت مى‌كنم كه او صاحب قدرت و حكيم است!» برخى درباره علت هجرت ابراهيم (ع)، به عامل ديگرى اشاره كرده‌اند و آن تهديدات دستگاه حكومت نمرود بود كه چون نمرود و اطرافيانش، ابراهيم را خطر بزرگى براى خود مى‌ديدند، او را مجبور به خروج از آن سرزمين كردند. به نظر مى‌رسد كه اين دو عامل با هم منافات نداشته و مجموع هر دو سبب شده‌اند كه حضرت ابراهيم (ع) مصمّم بر هجرت شود؛ يعنى هم خودش، مأموريت خود را در اين منطقه پايان يافته مى‌ديده و قصد كرده به سرزمينى ديگر برود تا مردم را هدايت كند و هم عامل اجبار دستگاه حكومت نقش داشته است. «١» خداوند اين هجرت را مورد تأييد قرار داده و نجات ابراهيم و همراهانش از دست دشمن را كه به سرزمين شام مهاجرت نمودند، به خود منسوب كرده است: