تاريخ انبياء - ورعی و فرقانی - الصفحة ١١٩

حضرت عيسى (ع) هر معجزه‌اى را كه از خويش ظاهر مى‌ساخت، به اذن خدا بود و خود نيز براين امر تأكيد مى‌ورزيد تا مردم تصور نكنند كه او به طور مستقل به چنين كارهاى شگفت‌انگيزى دست مى‌زند، و براى آن حضرت مقام الوهيت قائل نشوند.
در اينكه چرا معجزات حضرت عيسى (ع) شفاى بيماران و زنده كردن مردگان بود، روايت زير از حضرت رضا (ع) نقل شده است:
ابن سكّيت از حضرت پرسيد:
چرا خداوند موسى بن عمران (ع) را به عصا و يد بيضا مبعوث كرد و عيسى (ع) را به طبّ و محمّد (ص) را به كلام و سخن؟
حضرت در پاسخ فرمود:
چون خداوند موسى (ع) را فرستاد، علم سحر بر مردم آن زمان چيره بود. موسى نيز از طرف خدا معجزه‌اى آورد كه مردم نتوانند مانندش را بياورند و به وسيله آن سحر و جادويشان را باطل كند و برهان و حجّت را برايشان ثابت نمايد. عيسى را وقتى مبعوث كرد كه بيماريها در آن زمان زياد بود و مردم به طبابت محتاج بودند. عيسى از همان نمونه معجزه آورد كه در ميان آنان نبود؛ معجزه‌اى كه مرده را زنده مى‌كرد و كور مادر زاد و بيمارى برص را شفا مى‌داد تا بدين وسيله حجت خود را بر آنان تمام كند. خداى متعال محمد (ص) را وقتى به نبوت برانگيخت كه سخن و كلام و شعر بر اهل زمان غلبه كرده بود. آن حضرت نيز از كتاب خداى عزّوجلّ و موعظه‌ها و احكام آن معجزه‌اى آورد كه گفتار آنان را باطل نمود و حجت را بر آنان تمام كرد. «١» با اين حال، بنى اسرائيل به او ايمان نياوردند و معجزاتش را سحر و جادو قلمداد كردند. «٢» نزول انجيل بر عيسى (ع)
طبق آيات قرآن كريم، خداوند كتاب آسمانى انجيل را بر عيسى (ع) نازل فرموده است. در سوره مائده مى‌فرمايد:
... وَآتَيْنَاهُ الْإِنْجِيلَ فِيهِ هُدىً وَنُورٌ وَمُصَدِّقاً لِمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرَاةِ وَهُدىً وَمَوْعِظَةً لِلْمُتَّقِينَ.