تاريخ انبياء - ورعی و فرقانی - الصفحة ٩٤

قَالُوا لَا ضَيْرَ إِنَّا إِلَى‌ رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ إِنَّا نَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَايَانَا أَن كُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ.
(شعراء: ٥٠- ٥١)
گفتند: «مهم نيست، [هر كارى از دستت ساخته است بكن‌]! ما به سوى پروردگارمان بازمى‌گرديم. ما اميدواريم كه پروردگارمان خطاهاى ما را ببخشد، چرا كه ما نخستين ايمان‌آورندگان بوديم!» آن‌گاه به درگاه خدا دعا كردند:
رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْراً وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ. (اعراف: ١٢٦)
پروردگارا! به ما صبر و استقامت عطا كن و ما را در حالى كه تسليم رضاى تو هستيم، بميران.
علامه طباطبايى (ره) مفسر قرآن كريم مى‌نويسد:
نكته عجيب در برخورد ساحران فرعون با او اين است كه پس از مشاهده معجزه موسى در حضور فرعون جبار و ستمگر و عنيد كه داعيه «انَا رَبُّكُمُ الْاعْلى‌» داشت، ايستادند و با قاطعيت، ايمان خود را آشكار ساختند و اين حكايت از دلهاى مطمئن، عزمهاى راسخ و ايمانهاى ثابت و برهان قوى و بلاغت گفتار آنان مى‌كرد. «١» فرعون با تحريك گروهى از سران قومش، تصميم گرفت موسى و پيروانش را كيفر دهد و مردانشان را بكشد و زنانشان را به اسارت گيرد؛ امّا موساى كليم، پيروانش را به صبر و استقامت فراخواند و آينده‌اى روشن را به آنان نويد داد:
قَالَ مُوسَى‌ لِقَوْمِهِ اسْتَعِينُوا بِاللّهِ وَاصْبِرُوا إِنَّ الْأَرْضَ لِلّهِ يُورِثُهَا مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ. (اعراف: ١٢٨)
موسى به قومش گفت: از خدا كمك بخواهيد و در برابر مشكلات صبر كنيد، زمين از آن خداست و به هر كس از بندگانش بخواهد، واگذار مى‌كند. عاقبت نيكو از آنِ نيكوكاران است.
آن‌گاه مسئوليت سنگين آنان را گوشزد كرد:
قَالَ عَسَى‌ رَبُّكُمْ أَنْ يُهْلِكَ عَدُوَّكُمْ وَيَسْتَخْلِفَكُمْ فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُونَ. (اعراف: ١٢٩)
موسى اظهار داشت: اميد است پروردگار شما، دشمنانتان را هلاك سازد و شما را در زمين جانشين او كند تا بنگرد كه چگونه عمل مى‌كنيد [و بدين وسيله شما را امتحان كند].