تاريخ انبياء - ورعی و فرقانی - الصفحة ٨٠

عنوان يكى از انبياى الهى در معرض گرفتاريها و مصيبتها قرار گرفت تا مقام صبر و شكر او آشكار و بر همگان معلوم شود. امام باقر (ع) در اين زمينه فرمود:
ايوب هفت سال بدون آنكه گناهى از وى سر بزند، دچار بلا گرديد. پيامبران الهى گناه نمى‌كنند؛ زيرا معصوم و پاكند و مرتكب گناه صغيره و كبيره نمى‌شوند. «١» و نيز فرمود:
ايوب در هيچ يك از بلاهايى كه بدان گرفتار شد، بدنش بدبو و متعفن نگرديد و قيافه‌اش زشت نشد و خون و چركى از بدنش خارج نگرديد و مورد تنفّر مردم قرار نگرفت ... و اينكه مردم از او كناره گرفتند، به خاطر فقر و ناتوانى او بود؛ چرا كه مردم از مقام و موقعيت معنوى او در پيشگاه الهى آگاه نبودند. «٢» از ديدگاه شيعه، پيامبران الهى از بيماريهايى كه موجب تنفر و انزجار مردم از آنان شود، پاك مى‌باشند. «٣» ابتلاى حضرت ايوب به گرفتاريها و مصيبتهاى گوناگون به دليل سابقه گناه يا كوتاهى در انجام وظايف نبود- چنان‌كه برخى از مفسران اهل سنت پنداشته‌اند- بلكه علاوه بر آزمودن آن حضرت و بالا رفتن مقام او، هشدارى به مردم بود كه سلامت و بيمارى، فقر و غنا، عزّت و ذلّت و ... همگى به دست خداست و انسان از خود استقلالى ندارد.
قرآن كريم درباره رفع ابتلا از ايوب (ع) مى‌فرمايد:
وَأَيُّوبَ إِذْ نَادَى‌ رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَأَنتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَكَشَفْنَا مَا بِهِ مِن ضُرٍّ وَآتَيْنَاهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِندِنَا وَذِكْرَى‌ لِلْعَابِدِينَ. (انبياء: ٨٣- ٨٤)
و [به ياد آور] ايوب را هنگامى كه پروردگارش را ندا داد كه: پروردگارا! بدحالى و مشكلات به من روى آورده و تو مهربانترين مهربانانى. ما دعاى او را مستجاب كرديم و درد و ناراحتى‌اش را برطرف ساختيم و به لطف و كرم خود اهل و فرزندانش را با عده‌اى همانند آنان به او عطا كرديم تا عبادت كنندگان متوجه احسان ما شوند.