بر او سلام خاصى مى‌فرستد كه نظيرش را درباره ديگر پيامبران ذكر نكرده است. خداوند مى‌فرمايد: «سلام على نوح فى العالمين» «١» و اين نشان دهنده مقام اين پيامبر در نزد خداوند است.
همچنين خداوند، او را بنده بسيار شكرگزار خود معرفى كرده است. «٢» نخستين و اساسى‌ترين ركن شريعت حضرت‌نوح (ع)، دعوت مردم به توحيد و يكتاپرستى بود.
وَلَقَدْ أَرْسْلْنَا نُوحاً إِلَى‌ قَوْمِهِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ أَن لَا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ أَلِيمٍ. (هود: ٢٥ و ٢٦)
و به تحقيق ما نوح را به سوى قومش فرستاديم (به آنان گفت:) من براى شما بيم دهنده آشكارى هستم. جز خدا را عبادت نكنيد، من از عذاب دردناك روز قيامت بر شما مى‌ترسم.
نوح (ع) با كمال دلسوزى و محبت، قومش را به پرستش خدا دعوت مى‌كرد و مردم را به تسليم در برابر خدا، «٣» امر به معروف و نهى از منكر، «٤» نماز، «٥» مساوات، عدالت، دورى از منكرات، راستگويى و وفاى به عهد «٦» فرا مى‌خواند.
در مقابل زحمات و تلاشهاى حضرت نوح (ع) در طول ٩٥٠ سال، آن مردم نه تنها به او ايمان نياوردند، بلكه به لجاجت، انكار و دشمنى نيز برخاستند. به جاى پيروى از آن پيامبر بزرگ الهى براى رسيدن به سعادت، نسبتهاى ناروايى به آن حضرت داده، گفتند: تو بشرى مثل مايى و برتر از ما نيستى. تو ديوانه و گمراه و دروغگويى و آنان كه به تو ايمان آورده‌اند، پست و فرومايه‌اند و تو پول و ثروتى از خود ندارى. «٧» مقام صبر و شكر نوح (ع)
حضرت نوح (ع) با صبر و متانت، به بهانه‌تراشى‌ها و گستاخيهاى مردم پاسخ مى‌داد. در مقابل‌