احترام و تواضع در برابر او بود كه در واقع اطاعت و پيروى از فرمان الهى به شمار مى‌رود.
در اين ميان، شيطان كه هزاران سال خدا را عبادت كرده بود، از دستور الهى روى برتافت.
آنچه موجب اين نافرمانى شد، خصلت ناپسند غرور و تكبر بود. قرآن سرپيچى او را در آيات فراوانى بيان كرده است؛ از جمله:
[ ٧٣ ] و ٧٤)
فرشتگان همگى بدون استثنا سجده كردند، جز شيطان كه دچار غرور و تكبر شد و جزو كافران گرديد.
ابليس، كه از آتش آفريده شده بود، گمان كرد بر آدم كه از خاك آفريده شده است، برترى دارد.
از اين رو، در مقام مقايسه برآمد و گفت: خدايا او را از خاك آفريدى و مرا از آتش، چگونه من كه بهتر و بالاتر از اويم، در مقابل او سجده كنم. امّا دليلى بر اينكه آتش بهتر از خاك است، وجود ندارد؛ علاوه اينكه سجده فرشتگان در مقابل مشتى خاك نبود، بلكه تواضع در برابر خليفه خدا بود و سرپيچى شيطان هم در برابر آدم نبود، بلكه عصيان از فرمان خداى سبحان بود. «١» ٢. امتحان الهى‌ آدم و همسرش حوّا براى زندگى در زمين آفريده شده بودند؛ امّا براى امتحان در بهشت «٢» جاى داده شدندو با آنكه خداوند دشمنى شيطان را به‌آنان گوشزد كرده‌بود، فريب‌خوردند و به وسوسه شيطان، از درختى كه از خوردنش منع شده بودند، برگرفتند و خوردند و بدين رو از بهشت رانده شدند.
خداوند در قرآن كريم، ماجرا را اين‌گونه شرح مى‌دهد:
و گفتيم اى آدم تو و همسرت در بهشت ساكن شويد و هر چه خواستيد بخوريد (كه بر شما) گوارا باد، (امّا) به اين درخت نزديك نشويد (كه در اين صورت) از ستمكاران خواهيد بود.
شيطان آنها را فريب داد و لغزيدند (و از آن درخت خوردند) و آنها را از محلّى كه در آن بودند، بيرون كرد و گفتيم: (به تاريخ انبياء ٤٥ عاقبت قوم نوح ص : ٤٥ زمين) فرود آييد «٣»