درس سوم‌ اصول دعوت انبياء پيامبران الهى افزون بر وحدت در اهداف- كه در درس گذشته بيان شد- در اصولى نيز كه در دعوت به حق مورد نظرشان بود، وحدت داشتند. آنان همواره به اين اصول پايبند بودند و در هيچ شرايطى آنها را زير پا نمى‌گذاردند. رعايت اين اصول، جنبه تاكتيكى نداشت كه اگر مصالحى ايجاب كند، آنها را به كنارى نهند و به گونه ديگرى عمل كنند. برخلاف مصلحان بشرى كه گاه شرايط آنان را ناگزير به تغيير تاكتيك و روش مى‌كند و آنان از پايبندى به اصول اوليه خود منحرف مى‌شوند. مهم‌ترين اين اصول در دعوت انبياء از اين قرار است:
١. اصل كرامت انسانى‌ از مهم‌ترين اصول در دعوت انبياء، در نظر داشتن كرامت انسانها بوده است. پيامبران انسان را برترين مخلوق خدا مى‌دانستند كه داراى كرامت بوده و خداوند او را براى رسيدن به مدارج بالاى كمال خلق كرده است. آنان به همين جهت با تلاش پيگير و خستگى‌ناپذير و بدون وقفه، خود را وقف هدايت انسانها كرده بودند.
گفتنى است كه كرامت انسان داراى دو جنبه است: يكى كرامت ذاتى و تكوينى و ديگرى كرامت اكتسابى. در آموزه‌هاى دينى، همه انسانها از كرامت ذاتى و تكوينى برخوردارند.
يعنى خداوند آنان را بر ساير موجودات برترى بخشيده است. قرآن كريم مى‌فرمايد:
وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ وَحَمَلْنَاهُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنَاهُم مِنَ الطَّيِّبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَى‌ كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلًا. (اسراء: ٧٠)
و به راستى ما فرزندان آدم را گرامى داشتيم، و آنان را در خشكى و دريا [بر مركبها] برنشانديم، و از چيزهاى پاكيزه به ايشان روزى داديم، و آنها را بر بسيارى از آفريده‌هاى خود برترى آشكار داديم.