تاريخ انبياء - ورعی و فرقانی - الصفحة ٢٥

هرچند تبشير و انذار شامل بشارت به نعمتها و رحمتهاى الهى در دنيا و نيز انذار از هلاكت و عذاب دنيوى هم مى‌شود، اما مأموريت انذار و تبشير پيامبران، واقعيتى فراتر از انذار و تبشير به نعم يا عذابهاى دنيوى است؛ زيرا گرچه پيامبران مأمور به انذار و تبشير ياد شده نيز بوده‌اند و مثلًا نوح و هود (عليهما السلام) به قوم خود بشارت مى‌داد كه اگر استغفار كنيد و از گناهانتان در درگاه الهى برگرديد، درهاى رحمت الهى از آسمان بر شما گشوده خواهد شد و باران الهى بر شما خواهد باريد «١» و يا ديگر پيامبران مردم را از عذابهاى دنيوى مى‌ترساندند، امّا از آنجا كه زندگى دنيوى محدود است و سرانجام به پايان مى‌رسد، اگر معادى در كار نباشد، به بندگان نيكوكار ظلم شده است و اين با عدالت الهى ناسازگار است.
بنابراين، به حكم عقل و به بيان آيات و روايات وقوع معاد قطعى است و به همين جهت، بشارت و انذار نيز سبب اتمام حجت مى‌شود.
در آياتى از قرآن كريم نيز تصريح شده كه هدف از انذار، انذار از عذاب در جهان آخرت است؛ مثلًا در سوره مؤمن با اشاره به گزينش پيامبران از ميان مردم، مى‌فرمايد:
رَفِيعُ الدَّرَجَاتِ ذُو الْعَرْشِ يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلَى‌ مَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ لِيُنذِرَ يَوْمَ التَّلَاقِ.
(مؤمن: ١٥)
بالا برنده درجات، خداوند عرش، به هر كس از بندگانش كه خواهد آن روح [: فرشته‌] را، به فرمان خويش مى‌فرستد، تا [مردم را] از روز ملاقات [با خدا] بترساند.
و يا در آيه ديگرى خاطر نشان مى‌سازد كه در روز قيامت، خداوند همه جن و انس را مخاطب قرار مى‌دهد و همين انذار پيامبران نسبت به معاد را به آنان يادآور مى‌شود:
يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِنكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِي وَيُنذِرُونَكُمْ لِقَاءَ يَوْمِكُمْ هذَا قَالُوا شَهِدْنَا عَلَى‌ أَنْفُسِنَا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَشَهِدُوا عَلَى‌ أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ. (انعام: ١٣٠)
اى گروه جن و انس، آيا از ميان شما فرستادگانى براى شما نيامدند كه آيات مرا بر شما بخوانند و از ديدار اين روزتان به شما هشدار دهند؟ گفتند: «ما به زيان خود گواهى دهيم.» [كه آرى، آمدند] و زندگى دنيا فريبشان داد، و بر ضد خود گواهى دادند كه آنان كافر بوده‌اند.