تاريخ انبياء - ورعی و فرقانی - الصفحة ٢٣

٢. مبارزه با طاغوت‌ در ميان مردم مشرك و بت‌پرست، از توحيد و يكتاپرستى سخن گفتن، به معناى نفى همه معبودها و ردّ عادات و رسوم جاهلى و مبارزه با ستمگران است و به طور طبيعى مخالفتها و مقاومتهايى را دنبال خواهد داشت. تاريخ زندگى پيامبران پر از مخالفت و دشمنى گروهى از مردم با آنان است. قرآن كريم، مخالفان پيامبران را در سه دسته معرفى مى‌كند: «ملأ» به معناى كارگزاران و اشراف، «جبّاران» به معناى ظالمان و سركشان و «مترفان» به معناى ثروتمندان خوشگذران، كه جز راحت‌طلبى خويش به چيز ديگرى نمى‌انديشند:
وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِن نَذِيرٍ إِلَّا قَالَ مُتْرَفُوهَا إِنَّا بِمَا أُرْسِلْتُم بِهِ كَافِرُونَ وَقَالُوا نَحْنُ أَكْثَرُ أَمْوَالًا وَأَوْلَاداً وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ. (سبأ: ٣٤- ٣٥)
ما هيچ پيامبرى را در سرزمينى نفرستاديم، مگر آنكه ثروتمندان خوشگذران و عياش به او گفتند: ما به رسالت شما كاف تاريخ انبياء ٢٧ ٥. تعليم و تزكيه انسان ص : ٢٧ ريم و همچنين گفتند: ثروت ما و فرزندان ما بيشتر از شماست، (بنابراين، در آخرت هم) عذاب نخواهيم شد.
قَالَ الْمَلَأُ مِن قَوْمِهِ إِنَّا لَنَرَاكَ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ. (اعراف: ٦٠)
كارگزاران و اشراف قوم (نوح) گفتند: ما تو را در گمراهى آشكارى مى‌بينيم.
وَتِلْكَ عَادٌ حَجَدُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوْا رُسُلَهُ وَاتَّبَعُوا أَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنيدٍ. (هود: ٥٩)
و اين قوم عاد است كه آيات پروردگار خود را انكار و نافرمانى پيامبران او را كرده و از امر هر شخص ظالم متكبرى پيروى كردند.
گروههاى ياد شده با شيوه‌هاى مختلف به مخالفت با پيامبران برخاسته، آنان را مجنون، جادوگر، قدرت‌طلب و ... معرفى مى‌كردند، يا درصدد تطميع و تهديد آنان برمى‌آمدند؛ اما پيامبران در برابر همه مشكلات و گرفتاريها مقاومت مى‌كردند و دست از دعوت خويش برنمى‌داشتند. نزديك هزار سال مبارزه حضرت نوح (ع) با قوم لجوج خود، نيز سالها مبارزه علمى و عملى حضرت ابراهيم (ع) با مردم بت‌پرست و نمرود، همچنين مبارزات پيگير حضرت موسى (ع) با فرعون، و تحمل كوته‌فكرى‌هاى بنى اسرائيل و بالأخره بيست و سه سال جهاد و تلاش پيامبر اسلام (ص) با كافران، مشركان و منافقان، نمونه‌هايى از مبارزات انبياى الهى است.