سرداران صدر اسلام(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٩

عمّار در آستانه تبعيد وقتى عثمان، ابوذر را به ربذه تبعيد كرد، و او در ربذه از دنيا رفت. عثمان گفت:
«خدايش رحمت كند.» عمّار گفت: «آرى، خداوند ابوذر را رحمت كند كه از دست ما آسوده شد.» عثمان از گوشه و كنايه زدن عمّار خشمگين شد، و خواست او را مانند ابوذر تبعيد كند. طايفه بنى مخزوم (هم پيمانان عمّار) نزد على عليه السلام رفتند و از آن حضرت خواستند كه اقدام كند و مانع تبعيد عمّار گردد. على (ع) فرمود:
«عثمان رابه اين حال رها نمى كنيم.» با گرد آمدن بنى مخزوم در خانه على (ع)، عثمان از تبعيد عمّار چشم پوشيد. «١» گفتگو با عايشه‌ عايشه پس از كشته شدن عثمان گريه مى كرد و مى‌گفت:
«عثمان را مظلومانه كشتند.» وقتى عمّار عايشه را گريان ديد، به او گفت:
«تو كه ديروز مردم را براى كشتن عثمان تحريك مى كردى، چه شده است كه اكنون گريه مى كنى؟!» «٢»