سردار ديگر اسلام، زيد بن حارثه، پرچم را برداشت و فرماندهى را به عهده گرفت و او هم تا مرز شهادت جنگيد. فرمانده سوّم يعنى «عبداللّه رواحه» پرچمدار شد و سورا بر اسب، اشعار حماسى خود را بيان كرد و در گرما گرم جنگ و درگيرى شديد و هجوم سيل آساى دشمن، عبداللّه هم پس از فداكاريهاى بى نظير به شهادت رسيد. هر سه فرمانده شهيد (جعفر، زيد، عبدالله) در يك قبر، به خاك سپرده شدند. «١» خبر شهادت‌ روزنبرد موته پيامبر (ص) بر منبر نشست. فاصله ميان ايشان و شام برداشته شد و در حالى كه به ميدان جنگ مى نگريست فرمود:
«هم اكنون پرچم را جعفر بن ابيطالب گرفت، شيطان پيش او آمد تا اورا به زندگى آزمند سازد و مرگ را در نظرش ناخوشايند كند ولى جعفر گفت: اكنون هنگامى است كه بايد ايمان در دل مؤمنان استوار گردد، و تو آمده اى تا دنيا را در نظرم بيارائى؟ (همچنان پيش رفت تاشهيد شد) پيامبر بر او درود فرستاد و دعا كرد و به مسلمانان گفت: براى برادرتان استغفار كنيد كه او شهيد گرديد و وارد بهشت شد و با دو بال او ياقوت در هر كجاى بهشت كه مى خواهد پرواز مى كند. آنگاه خبر شهادت زيد و عبداللّه بن رواحه را نيز داد.» «٢» پيامبر (ص) در سوگ جعفر شهادت جعفر، پسر عموى پيامبر، آن حضرت را سخت داغدار نمود به طورى كه عايشه مى گويد:
«چون خبر شهادت جعفر رسيد در چهره رسول خدا آثار اندوه را ديدم. «٣»