تر و گرانتر از فرود آمدن تير به آنان است.
جنگ موته و انگيزه‌هاى وقوع آن‌ در اوايل سال هشتم هجرى در بيشتر نقاط عربستان امنيت نسبى حاكم بود و نداى توحيد به بسيارى از نقاط گسترش يافته بود و ديگر خطر چندانى از ناحيه مشركان قريش در جنوب و يهوديان در شمال عربستان، مسلمانان را تهديد نمى‌كرد.
از اين رو پيامبر صلّى اللّه عليه و آله تصميم گرفت كه مرز نشينان شام رابه آيين اسلام فراخواند به همين منظور «حارث بن عمير ازُدى» را به وسيله نامه اى به دربار فرمانرواى شام كه فردى به نام «حارث بن ابى ثمر غسّانى» بود، اعزام كرد. سفير پيامبر (ص) وارد مرز يمن و شام شد «شرحبيل» كه فرماندار سرزمينهاى مرزى بود، از ورود وى جلوگيرى كرد و او را در دهكده موته دستگير نمود و وقتى از نامه پيامبر (ص) مطّلع شد، دستور داد كه با دست و پاى بسته او را به شهادت رساندند. مقارن اين جريان، حادثه جانگداز ترى رُخ داد و تصميم پيامبر (ص) را براى ادب كردن مرز نشينان شام، كه آزادى تبليغ را از مبلّغان اسلام سلب نموده و ناجوانمردانه آنان را كشته بودند، جدّى تر ساخت.
جريان از اين قرار بود كه در ماه ربيع سال هشتم «كعب بن عمير غفارى» از طرف پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مأموريت يافت كه به همراه پانزده نفر ديگر به سرزمين «ذات اطلاح» كه پشت وادى القرى قرار گرفته بود، (سرزمين ذات اطلاع و وادى القرى در مرز شام قرار داشت) روانه شود و اهالى آنجا رابه آيين اسلام و توحيد دعوت نمايد هنگام ورود به آن سرزمين، با مخالفت شديد مردم روبرو شدند و ناچار به جنگ و ستيز پرداختند در اين جريان مناديان توحيد در محاصره كامل قرار گرفتند و تا مرز شهادت از خود مقاومت نشان دادند وهمگى آنها شهيد شدند و فقط يكنفر از آنها كه با بدن نيمه جان در ميان كشتگان افتاده‌