را سوار بر مركبى كرد و دست حسنين سلام الله عليهما را گرفت و به خانه تمامى كسانيكه در جنگ بدر شركت كرده بودند رفت و حق خود را به آنان ياد آورى نمود و آنان را به يارى خود دعوت كرد تا حق خود را بگيرد اما كسى اورا يارى نكرد به جزء تعدادى اندك. «١» حضرت به آنها گفت فردا صبح با سلاحشان حاضر شوند و آنان هم تا دم مرگ با وى بيعت كردند؛ اما صبح كه شد كسى به عهد خود وفا نكرد مگر سه نفر كه عبارت بودند از سلمان، ابوذر، مقداد. «٢» حضرت تا سه مرتبه هر شب اين عمل را انجام داد و آنان مى گفتند مى آئيم و چون صبح مى شد كسى نمى‌آمد مگر همان سه تن هنگاميكه حضرت كمى يارانش و سستى پيمانشان را ديد به عنوان جمع آورى قرآن در خانه نشست «٣» و همه مردم به جز سلمان و مقداد و ابوذر امام را تنها گذاردند.
نخستين شيعيان‌ يكى از تهمتهايى كه به شيعيان مى زنند آن است كه مى گويند: مذهب شيعه از زمان خليفه سوم به بعد پيدا شده است و گاهى اضافه مى‌كنند كه بنيانگذار اين مذهب «عبدالله بن سبا» است در صورتيكه در زمان خود رسول اكرم (ص) لفظ شيعه مصطلح بوده است، زيرا همان وقت عده اى از صحابه خاص رسول خدا (ص) را يعنى سلمان، مقداد، ابوذر و عمار را شيعه مى خواندند چنانكه يكى از علماى اهل تسنن «٤» در كتاب خود مى نويسد:
«نخستين نام شيعه در اسلام در زمان رسول خدا بوجود آمد و چهارتن از صحابه داراى اين لقب بودند: ١- سلمان ٢- مقداد ٣- ابوذر ٤- عمار»