ابوايوب نامه رابه آن حضرت داد و امام آن را خواند و به ابوايوب گفت:
- آرى؟ اين مثلى است كه براى تو آورده است و مى گويد من فراموش نمى‌كنم كشتن عثمان را همانطورى كه زن، شوهر اولش و قاتل فرزند بزرگش رااز ياد نمى‌برد.
ابو ايوب نيز طّى نامه اى به معاويه پاسخ داد:
«اما بعد، توبه من نوشته اى؛ زن مرگ فرزند و شوهر نخستين خود را از ياد نخواهد برد و اين را مثلى براى كشته شدن عثمان آورده اى. ما را چه به عثمان، آنچه كه عثمان را به انتظار گذاشت و يزيد بن اسد و اهل شام را از كمك رسانى به او باز داشت، تو بودى. و آنانيكه عثمان را كشتند بى گمان غير از انصار بودند.» چون نامه به معاويه رسيد، مايه سرشكستگى او شد. «١» بدينسان ابو ايوب توانست با روشن ساختن ماهيت واقعى جريان كشته شدن عثمان، توطئه معاويه را كه مى خواست با فريب اذهان عمومى، نقش خود را در قتل عثمان پنهان دارد به خود او باز گرداند و تبليغات او را كه در جهت بد نام ساختن ياران امام صورت مى گرفت به اين ترتيب خنثى كند. سرانجام جنگ صفين به توطئه دشمن با آتش بس كشيده شد و از دامن آن، خوارج منافق بيرون آمدند و جنگ ديگرى به نام نهروان بر امام تحميل شد.
تشويق و تهييج نيروها يادآورى گذشته ها و رويدادهايش براى انسانهاى ناآگاه و غافل، روشنگر و بيدار كننده است بويژه براى مردمى كه مى پندارند با وجود خطر دشمن باز مى توانند