يعنى من خير و خوبى را در تو مى يابم و آن را مى شناسم و خدا مى‌داند كه در اين سخن صادق هستم و چشم به من خيانت نمى كند. تو پيامبر خدا هستى و از هر كس از شفاعت در روز حساب محروم ماند، قضا و قدر الهى او را سبك و كم ارزش كرده است. از خداوند مى‌خواهم يكى هايى را كه به تو ارزانى داشته است، ثابت و متداوم بدارد، مانند ثبات موسى وپيروزى، مانند پيروزى گذشتگان كه خداوند نصيب آنها كرد.
در اينجا پيامبر (ص) نيز او را دعا كرده و فرمودند:
«خداوند نيز تو را ثابت قدم بدارد اى پسر رواحه.» اين دعاى پيامبر صلّى‌اللّه عليه و آله درباره او به هدف اجابت مقرون شد و به نيكوترين وجهى در مسير حق ثابت قدم و پايدار ماند، تا به درجه رفيع شهادت نايل گرديد وبه لقاء اللّه پيوست.
عبداللّه، شاعر متعهّد زمانى كه آيه شريفه زير نازل گرديد:
«وَالشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ» «١» انسانهاى گمراه از شعراء تبعيّت و پيروى مى كنند.
عبداللّه بن رواحه و كعب بن مالك و حسان بن ثابت نزد رسول خدا آمدند و گفتند:
خداوند مى داند كه ما از زمره شعراء هستيم بنابراين ما هم توسّط اين آيه قرآن مورد مذمّت قرار گرفته ايم.
در اين موقع بلافاصله آيه ذيل نازل گرديد: