احدى از شما باقى نخواهد ماند مگر اين كه وارد دوزخ مى گردد و اين حكم حتمى پروردگار تو مى باشد.
بنابراين ورود من به دوزخ قطعى و مسلّم است، ولى نمى دانم كه عاقبت من چگونه خواهد بود و آيا از جهنّم رهايى مى‌يابم ياخي سرداران صدر اسلام(ج‌٢) ٨٨ عاشق اهل بيت ص : ٨٨ ر؟» «١» در اينجا خوف از مقام عظيم ربّ العالمين در وجود عبداللّه پديدار مى‌گردد كه قبلًا درباره اين خصيصه ارزشمند او سخن گفتيم.
همچنين در روايت است كه:
چون رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله با عبداللّه بن رواحه خداحافظى كرد، عبداللّه به پيامبر (ص) عرض كرد: يا رسول اللّه! مطلبى بفرماييد تا از شما به عنوان موعظه به خاطر داشته باشم. حضرت در پاسخ فرمود: تو فردا به سرزمينى خواهى رفت كه سجده كردن درآن اندك است، بنابراين در آن سرزمين زياد سجده كن. عبداللّه گفت موعظه ديگرى بفرماييد. حضرت فرمود: همواره خدا را ياد كن، زيرا او در هر چه بخواهى يار و مدد كار توست. عبداللّه براى مرتبه سوّم موعظه ديگرى را از پيامبر (ص) درخواست كرد و گفت: اى رسول خدا، خداوند فرد است و فرد بودن را دوست دارد (يعنى موعظه ديگرى بفرماييد تا مصداق فرد شود). پيامبر (ص) فرمود: اى پسر رواحه: تو هرگز عاجز مشو از اينكه اگر ده گناه وسيّئه را مرتكب شدى، لااقل، يك عمل نيك انجام دهى. در اينجا عبداللّه بن رواحه به پيامبر عرض كرد: ديگر از چيزى سؤال نمى‌كنم. «٢»