چنين گفت:
«اى مسلمانان! به خدا قسم شما براى هدف و مقصدى به اينجا آمده ايد كه اكنون آن را دوست نمى داريد. شما از مدينه به قصد وصول و ميل به شهادت خارج شديد، پس چرا از آن مى‌ترسيد؟ به خدا سوگند ما هرگز با دشمن به اتكاء عدّه اى زياد و فزونى اسب و سلاح، جنگ نكرده‌ايم بلكه با اعتماد به اين دين، كه خداوند ما را بواسطه آن گرامى داشته است، جنگيده ايم. اكنون آماده شويد و بر دشمن بتازيد. به خدا سوگند در جنگ بدر كه من خودم ناظر صحنه آن بودم بيش از يك اسب در اختيار نداشتيم و در عين حال به فضل و عنايت الهى پيروز شديم. در اين جنگ نيز اگر پيروز گشتيم به آرزوى خود رسيده ايم و اگر شربت شهادت نوشيديم، در اين صورت نيز به هدف و مقصود خود نايل گشته و به برادران خود ملحق مى شويم و در بهشت، مصاحب و همراه ايشان خواهم بود.» «١» سخنان عبداللّه تأثير عجيبى بر روحيه مسلمانان گذاشت و تصميم آنها را بر هجوم عليه دشمن قطعى نمود و در نتيجه بر آن شدند كه از دستور پيامبر (ص) پيروى كرده و در محلى كه ايشان معين فرموده بودند با دشمن مقابله كنند.
مبارزه و شهادت‌ مسلمانان در منطقه اى به نام «شارف» كه يكى از آبادى‌هاى سرزمين بلقاء در ناحيه شام بود، با سپاهيان روم مواجه شدند زمانى كه دشمن نزديك شد، مسلمانان بنابر مصالح نظامى در قريه «موته» مستقر شدند و همانجا صحنه‌