اين آيه در شأن على عليه السلام، ابوذر، سلمان و مقداد نازل شده است. «١» ٤. وَالَّذينَ امَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ امَنُوا بِما نُزِّلَ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ كَفَّرَ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ وَ اصْلَحَ بالَهُمْ» «٢» آنان كه به خدا گرويدند و نيكوكار شدند وبه قرآنيكه بر محمد (ص) نازل شد كه البته بر حق و از جانب خدا بود ايمان آوردند خدا از گناهانشان درگذشت و امر (دنيا و دين) شانرا اصلاح فرمود (ودلشان را شايسته نور معرفت گردانيد).
امام صادق (ع) مى فرمايد:
اين آيه در شأن ابوذر، سلمان، عمّار و مقداد نازل شده است كه عهد خود را نشكستند و بر ولايت على (ع) ثابت و استوار ماندند. «٣» راوى حديث‌ مقداد، رواياتى نيز از پيامبر نقل كرده است «٤» كه علماى شيعه و سنت در كتابهاى خود آورده اند. بعنوان نمونه دو روايت را از مقداد مى‌آوريم:
١. از سخنان مقداد است كه گفت:
به خدا سوگند، براى احدى گواهى نمى‌دهم كه اهل بهشت است تا آنكه هنگام مرگ او، بدانم كه او بر چه مرامى مرده است. چه آنكه از نبى اكرم (ص) شنيده ام كه فرمود:
دل فرزندان آدم همانند آبى كه در ميان ديگ هنگام جوشش منقلب‌