زينتى دو چندان داده است. او نخستين سواره‌اى بود كه در راه خدا با دشمنان اسلام جنگيد بطورى كه امير مؤمنان على عليه السلام مى فرمايد:
«در جنگ بدر تنها اسب سوار مسلمين مقداد بود.» «١» و بقيه مجاهدان، پياده و يا سواره بر شتر بودند. وبه آن اسبى كه مقداد بر آن سوار بود. «سَبْحه» مى‌گفتند «٢» شايد اين نام از اين نظر باشد كه «سَبح» به معناى شناورى مى آيد و از آنجائيكه مقداد با كمال دلاورى و شجاعت چون شناورى نيرومند خود رابه درياى جمعيت دشمن مى‌افكند تا با حملات جانانه آنان را به جهنم بفرستد از اين رو به اسب او «سبحه» مى گفتند. پس از جنگ رسول خدا (ص) يك سهم از غنايم را به مقداد و يك سهم نيز براى اسبش در نظر گرفت. «٣» اسارت نضربن حارث به دست مقداد از كسانيكه در مكه پيامبر اسلام را بسيار مورد تمسخر و اذيت قرار مى داد نضر بن حارث بود او از سرسخت ترين دشمنان اسلام در تكذيب رسالت پيامبر اكرم (ص) و آزار رساندن به آن حضرت و مسلمانان بود مقداد توانست در جنگ بدر او را اسير كند؛ رسول خدا (ص) فرمان داد گردنش را بزنند و على عليه السلام فرمان را اجراء كرد و نضر به هلاكت رسيد. «٤» مقداد در جنگ احد در جنگ احد هنگاميكه سپاه اسلام با سپاه كفر در برابر هم قرار گرفتند، رسول اكرم (ص) پس از منظم كردن صفوف و اعلام آماده باش، مقداد را همراه زبير به‌