عبداللّه بن رواحه با الهام از نور وجود پيامبر اكرم (ص) توانسته بود گوهر وجود خويش رابه سرمايه عظيم ذكر و ياد خدا عجين سازد و پرتو آن را توشه راه خود به سمت كمال و سعادت قرار دهد. درباره او نقل مى‌كنند: زمانى كه به يكى او دوستان و ياران خود بر مى خورد به او مى‌گفت:
بيا تا لحظه اى به ياد خدا بنشينيم و ساعتى را با ذكر و ياد او سپرى نماييم. «١» او خميره وجود خود را طورى پرورش و تربيت كرده بود كه همواره عاشق و دوستدار مجالس و محافل ذكر خدا باشد.
ابودرداء در زمينه عبادت و پايبندى او به نوافل و مستحبّات، مى‌گويد:
«ما در روز بسيار گرمى همراه رسول خدا (ص) بوديم، در ميان ما در آن روز فقط رسول خدا (ص) و عبداللّه بن رواحه صائم و روزه دار بودند. «٢» همسر عبداللّه بن رواحه در همين زمينه نقل مى كند:
«عبداللّه هر وقت از خانه خارج مى شد دو ركعت نماز مى خواند، و نيز موقع ورود به خانه دو ركعت نماز مى‌گزارد و هيچ‌گاه اين عمل را ترك نكرد. «٣» ترس از دوزخ‌ مردان الهى در سراسر زندگى خويش از هيچ يك از موانع و گرفتاريهاى مادّى و طبيعى ترس و وحشتى ندارند و با كمال شهامت و شجاعت در برابر ناملايمات و سختى ها ايستادگى مى كنند. امّا همين استوانه هاى شجاعت و مقاومت در برابر عظمت خداى متعال هراسانند و خود را در برابر او مقصّر و گناه كار مى‌دانند.