رفته بودند.) «١» به فاصله چندى، يك گروه (٨٣) نفرى «٢» با فرصت و آزادى عمل بيشترى عازم حبشه شدند.
پيامبر به منظور ايجاد هماهنگى و عدم پراكندگى مهاجران دربرخورد با مردم و حكومت حبشه، جعفر بن ابيطالب را كه مورد اعتماد و اطمينان بود به سرپرستى آنان برگزيد.
مهاجران مورد استقبال نجاشى قرار گرفتند. ام سلَمهَ كه يكى از زنان مهاجر بود از هجرت چنين ياد مى كند:
«بر سرزمين حبشه هجرت كرديم. در حمايت بهترين حامى قرار گرفتيم، نجاشى امنيت دينى ما را تامين كرد، آزارى از كسى نديديم و سخن ناروا نشنيديم.» «٣» تعقيب مهاجران‌ سران مكّه از آزادى و راحت طلبى مهاجران خبر يافتند و نتوانستند وضع جديد را تحمّل كنند. زيرا بيم داشتند حبشه به صورت پايگاهى ديگر براى مسلمانان درآيد. و مهاجران با نفوذ در دولت و دربار نجاشى تمايل قلبى آنان را به سوى اسلام متوجّه كرده و در آينده با لشكرى، آراسته به مكّه هجوم آورند و نظام جاهلى را نابود سازند.
سران قريش، تصميم گرفتند نمايندگانى را به دربار نجاشى روانه سازند و براى جلب نظر شاه و درباريان هداياى گران قيمتى نيز تدارك ديدند.
آنها دو تن از زرنگ ترين افراد خود به نام «عمرو بن عاص» و «عبداللّه بن ابى ربيعه» را برگزيدند و همراه هدايا با شتاب به حبشه گسيل داشتند تا نجاشى را