نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَمابَدَّلَوُا تَبْديلًا» «١» از مومنان، بزرگ مردانى هستند كه به پيمان خويش با خدا وفا كردند و برخى از آنان به پيمان خويش ماندند (تا به راه خدا شهيد شدند) و بعضى از آنان به انتظار (شهادت) هستند و پيمان خود راتغيير ندادند.
اكنون در بستر بيمارى احساس مى كند كه ديگر وقت انتظار به سر آمده و هنگام ملاقات با پروردگارش فرا رسيده است. از اين رو به اطرافيان خود نگاه كرده و به آنان مى‌گويد:
«پس از مرگ، بدنم را برداشته، اسبها را سوار شويد و آنقدر در خاك دشمن پيش رويد تا به آنان برسيد آنگاه كه ديگر نتوانستيد جلوتر برويد همانجا بدن مرا به خاك سپاريد و برروى خاكم اسبهاى خود آنقدر پاى بكوبيد تا مزارم شناخته نشود.» «٢» مسلمانان بنا به وصيتش او را تا كنار ديوار و دژ قسطنطنيه پيش بردندو در پاى بُرج و باروى حصار قسطنطنيه به خاك سپردند. «٣» روميان صبح آن شبى كه ابوايوب به خاك سپرده شد از مسلمانان پرسيدند:
ديشب در حال انجام چه كارى بوديد؟
مسلمانان گفتند:
«اين مرد از بزرگان اصحاب پيامبر ما و از نخستين مسلمانان است و در آنجا كه ديديد او را به خاك سپرديم و به خدا سوگند، اگر نبش قبر شود، در مملكت اسلامى، همه ناقوس ها رابه زير خواهيم كشيد.» «٤»