سرداران صدر اسلام (٢)
پيشگفتار «الْحَمْدُلِلَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ وَ الصَّلاةُ وَالسَّلامُ عَلى سَيِّدِنا وَ نَبِيِّنا أَبِى الْقاسِمِ مُحَمَّدٍ (صلى الله عليه وآله) وَعَلى أَهْلِ بَيْتِهِ الطَّيِّبينَ الطَّاهِرينَ» «وَكَأَيِّنْ مِنْ نَبِىٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُونَ كَثيرٌ فَما وَ هَنُوالِما أَصابَهُمْ فى سَبيلِ اللَّهِ وَما ضَعُفُوا وَ مَااسْتَكانُوا وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرينَ» «١» چه بسا پيامبرى كه جماعتى بسيار به همراه وى كارزار كردند و از آنچه در راه خدا به آنها رسيد، سستى نگرفتند و ناتوان نشدند و زبونى نكردند و خدا صابران را دوست دارد.
درشب ظلمانى جهل و ستم، خورشيد هدايت و عدل از سرزمين «بطحا» طلوع كرد و جهان با انفجار نور اسلام، بعثت پيامبر ونزول قرآن، روشن گرديد.
خداوند فرستاده خود را نه تنها پيام رسان، بلكه اسوه‌براى امّت نيز قرار داد.
سعادتمندان همچون ستارگان به دور خورشيد نبوّت به گردش درآمدند.
خفّاشان شب پرست را طلوع آفتاب خوش نيامد و تلاش گسترده‌اى براى خاموش كردن نور خدايى آغاز كردند.