از ديگر مواردى كه به عنوان تكليف (عاطفى و اخلاقى) منتظران و دوستداران امام عصر، عليه‌السلام، در زمان غيبت، برآن تاكيد گرديده است صدقه دادن براى حفظ و سلامتى آن وجود مقدس و مبارك است.

انگيزه انسان در صدقه دادن براى خود و عزيزانش، بى ترديد از محبت و دوستى او نسبت‌به آنان سرچشمه مى‌گيردو هرچه اين دوستى بيشتر باشد، اعمال عاطفى او نسبت‌به آن عزيز از جمله صدقه دادن نيز، فزونتر خواهد بود.

اكنون تو خود بينديش در اين زمان چه كس براى ما عزيزتر است؟ جز مولا و سرورمان، امام عصر، حضرت صاحب‌زمان؟

از رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله روايت‌شده كه فرمود:

«ايمان نياورده احدى از شما تا آن گاه كه من و اهل بيتم نزد او از جان و فرزند وى و تمامى مردم محبوتر باشم».

و چگونه چنين نباشد و حال آن كه همه نعمتهاى ظاهرى و باطنى مانند اصل وجود من و تو، زندگى، دين، عقل، صحت‌و عافيت و ديگر نعمتها همه از پرتو وجود مقدس امام زمان و عنايت اوست. وجود عزيزان و نزديكان من و تو نيز كه براى‌سلامتى آنان صدقه مى‌دهيم، آن هم به بركت وجود مقدس آن يگانه عزيز دوران است.

پس هم ايمان آدمى اقتضا مى‌كند و هم محبت او كه به ياد مولا و امام زمانش صدقه دهد؛ حتى بر آنان هم كه براى خودو عزيزانشان صدقه مى‌دهند سزاوار است كه ابتدا براى آن حضرت صدقه دهند؛ زيرا وجود و سلامتى آنان نيز از عنايت‌آن عزيز و به طفيل وجود و سلامتى حضرتش تامين مى‌گردد.

و اما حال آنان كه همواره آتش محبت و عشق نسبت‌به مولايشان در دل شعله ور دارند و جز آن وجود مقدس كسى‌را لايق هستى و سزاوار عافيت و تندرستى نمى‌دانند، به خوبى روشن است. انگيزه آنان نه ثواب صدقه است، و نه حتى‌حفظ عزيزان خويش در پرتو سلامتى مولايشان؛ بل فقط و فقط براى او صدقه مى‌دهند و بس؛ و تو ترديد مكن كه عنايت وگوشه چشمى از آن سرور كائنات، هماره به سوى اينان و عزيزانشان سرازير است.

(\*) با استفاده از كتاب «پيوند معنوى با ساحت قدس مهدوى» از على‌اكبر صدرالاسلام همدانى‌