ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥١ - تو برتر از هزاران يوسف كنعانى

زمان جوان شود و رنگ بوستان گيرد

دمى كه ساعد سلطان ما جهان گيرد

ز فر شوكت او هرچه در زمين بينى‌

نشان ز رفعت جاويدان آسمان گيرد

هزار دست برآيد به يارى مطرب‌

«كه گه عراق زند گاهى اصفهان گيرد»[١]

به سوت دل‌كش قمرى مست در دل باغ‌

نسيم دست گل و ياس و ارغوان گيرد

ز دشت سوخته صد هزار لله سرخ‌

سراغ خانه سر سبز باغبان گيرد

امير دولت گل مى كشد زمستان را

تقاص پيكر مجروح ناروان گيرد

چه دودها كه برانگيزد او زدوده كفر

چو آن شرار پرى رنگ جانستان گيرد

قباضه قبضه شمشير او زند بوسه‌

كه عدل كرده ز برقش دوباره جان گيرد

به رغم اهرمنان خاتم قبيله نوز

ز طوف كعبه كران تا بى‌كران گيرد