ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٠ - نكات روايت
خود را از او خواست.
٣. خطاب روايتبه جمع است، نهفرد؛ يعنى مسلمانان يا حداقلمعتقدان به امام عصر عليهالسلام. بايد «همه» امام خود را از خداوندبخواهند؛ «همه» بايستى متوجه غيبتاو شده و احساس كنند «بايد او رابخواهند» و در پى اين احساس «واقعانيز او را از خداوند بخواهند» اين «احساس جمعى» و «خواستنجمعى» براى رسيدن فرج و ظهورامام، يك مقدمه و زمينه «طبيعى» ولازم به شمار مىآيد. اين نكته را نيزبايد همينجا استنتاج كرد كه تلاش ومجاهدت براى فراهم آمدن اين مقدمهو زمينه، يك «مسؤوليت» و «تكليف» است و هر كس به قدر توان خويش دراين رابطه بايد بكوشد و مسؤوليتخود را ايفا نمايد.
٤. نكته ديگرى كه در روايت نهفتهاين است كه «اصل» ظهور و دردسترس بودن امام و حجتحق استو اگر امام غايب شد، بايد از خداونددرخواست كرد تا او را ظاهر فرمايد.[١] البته اين بحث هم كه: غيبت امامبراساس نتخداوند بوده و خودداراى اسرار و حكمتهاى فراوان ازجمله تربيت مردم، امتحان خلق، تكامل نفوس و مانند اينها صحيح ومتين است؛ اما با اين حال در مقايسهكلى ميان غيبت و ظهور امام و حجتحق، ظهور اصالت دارد و اگر غيبتىواقع شد بايد به علاج و زدودنزمينهها و علل آن مبادرت كرد؛ بههمين دليل در روايت مذكور فرمودهاست: «اگر روزى امام خود را نديديد، با دعا و استغاثه او را از خدابخواهيد.» معناى اين سخن هماناست كه گفتيم «اصل»، ظهور است ودر صورت وقوع غيبتبايد به علاجآن پرداخت. اين بحث نيز بايدگستردهتر و جدىتر مطرح شود ومورد بررسى قرار گيرد و ما در اينجاتنها در حد بيان يك «نكته» به آنپرداخيتم.
٥. نكته پنجم اين است كه تعبير «ان اصبحتم يوما لاترون امامكم» با تعبير «ان غاب عنكم امامكم» بسيار تفاوت دارد؛ بدين معنا كهنسبت فعل به مردم داده شده، نه بهامام. يعنى گفته شده: هرگاه روزىامامتان را «نديديد» نه اينكه: هرگاهروزى امامتان «غايب شد».[٢]
شايد نكته تعبير مذكور اين باشدكه: غيبت امام از خود شماست؛ شماخود موجب شديد نتوانيد امامتان راببينيد. هرگاه چنين شد، پس خود نيزبايد چاره كار كنيد و زمينه ظهور را باعمل و دعاى خويش فراهم سازيد.
نكته مزبور (كه علت اصلى غيبتامام عصر، عليهالسلام، خود مردمند) در احاديث ديگر بصراحتبيان شدهاست.
٦. از فراز نخستحديثبه دستمىآيد كه شيعه بايد «دغدغه» وآرمان داشته باشد و آن، ظهور و فرجامام عصر، عليهالسلام، است. روايتمىفرمايد: «هرگاه صبح كرديد و امامخود را نديديد، پس به درگاه الهىاستغفار كنيد ...» اين خود مىرساند