اعتقاد خود را به مرتبه منتظران واقعى حضرت رسانده‌اند و ظهور را امرى غريب نمى‌شمارند و خود را در سپاه حضرت مى‌دانند در جهت زمينه‌سازى دولت عدل امامشان كوشش خواهند نمود كه امام صادق (ع) فرموده‌اند:

فجدّوا و انتظروا هنيئاً لكم أيتها العصابة المرحومة.[١]

پس بكوشيد و انتظار كشيد كه گوارايتان باد اى گروهى كه مشمول رحمت حق قرار گرفته‌ايد.

برخوردارى از رحمت الهى شامل حال منتظرانى است كه در جهت اجراى اوامر الهى از هيچ كوششى دريغ نمى‌ورزند و همواره تلاش مى‌كنند وظايف اعتقادى خود را بشناسند و با تمام توانشان در جهت تحقق آنها كوشش نمايند. در اين قسمت سعى شده است از متون و ادعيه دينى، وظايف عملكردى منتظران را ذكر كنيم.

١. دعا

أكثروا الدعاء بتعجيل الفرج فانّ ذلك فرجكم‌[٢]

براى تعجيل فرج، زياد دعا كنيد، زيرا همين فرج شماست.

منتظر حقيقى كه به وعده الهى اطمينان كامل دارد و جز منزل اهل بيت، خانه مطمئن ديگرى را نمى‌شناسد بايد با سلاح دعا خود را آماده نمايد. چرا كه پايدارى و تحمل در برابر انحرافات در دوران غيبت جز به الطاف الهى حاصل نمى‌شود. آنچه كه حفظ دين «از خرط قتاد»[٣] سخت‌تر و معتقدان به حضرت از ياقوت سرخ كمياب‌ترند؛ چه چيز جز توفيق الهى و نظر رحمت امام عصر كه وصى رسول (ص) است نگهدار انسان است و چه پيوندى قوى‌تر از دعا با كلام ائمه، دل ما را به آنها پيوند مى‌دهد.

دعا اثبات يقين منتظر به امر در دوران غيبت است. چرا كه منتظر تنها راه گشايش خود را گشايش و فرج امر امامش مى‌داند كه در دعاى ندبه سيماى امام اينگونه وصف شده است:

أين المضطرّ الذى يجاب اذا دعى‌[٤]

كجاست آن جان به لب رسيده از اضطرارى كه سرانجام در خواستش به هدف اجابت در رسد.

بنابراين منتظر كه فرجش جز فرج امام نيست و شادى و اندوهش جز شادى و اندوه امام نيست از خداوند فرج و ظهور حضرتش را مى‌خواهد كه فرج حضرت نه تنها مايه شادى حضرت و كليه شيعيان است بلكه موجب روشنى چشم پيامبر اكرم (ص)، تمام ائمه اطهار، رسولان و پاكان عالم است كه همواره منتظر تحقق وعده الهى بوده‌اند بنابراين آنچه منتظر همواره بر لب دارد اين است:

اللّهم و سرّ نبيك محمداً، صلّى الله عليه و آله، برؤيته و من تبعه على دعوته‌[٥]

خداوندا، پيامبرت محمد (ص) و همه پيروان دعوت او را به ديدن امام عصر شاد بفرما.

دعا وسيله آگاهى و اثبات يقين و نشان دادن ارادت بنده به مولاست و توفيق آن فقط شامل حال كسانى مى‌شود كه به محك امامت امتحان شده‌اند.

امام حسن عسكرى (ع) مى‌فرمايند:

اى احمد بن اسحاق، مَثَل او در اين امت، مثل خضر و ذوالقرنين است. به خدا قسم غيبتى خواهد داشت كه احدى از تباهى در آن زمان نجات نمى‌يابد مگر آن كسى كه خداى عزّوجل او را در اعتقاد به امامت آن حضرت ثابت قدم دارد و در زمان غيبت نسبت به دعا در تعجيل فرج ايشان توفيق عنايت فرمايد.[٦]

بنابراين معرفت به امام عصر و اعتقاد به ايشان و دعا در حقّ ايشان مايه نجات منتظران است. آنانكه هر صبح و شام چشم به راه امامند و ظهور حضرت را با دعايى خاضعانه از درگاه خداوندى مى‌طلبند.

در حديثى از امام صادق (ع) آمده است:

پس وقتى [مدت‌] عذاب بر بنى‌اسرائيل طولانى شد، به پيشگاه خدا چهل صباح گريه و زارى كردند، تا اينكه خداوند به موسى و هارون وحى فرمود كه آنها را از [شرّ] فرعون نجات دهد. پس به اين ترتيب صد و هفتاد سال [از عذاب مقدّر بر ايشان‌] كم كرد. سپس فرمودند: وضع شما نيز همينطور است. اگر چنين كنيد خداوند فرج ما را مى‌رساند. ولى اگر چنين‌