غم نامه کربلا ت اللهوف علی قتلی الطفوف - سید بن طاووس - الصفحة ١٧٤ - خطبه فاطمه صغرى

لكم و جعل على بصركم غشاوة فانتم لا تهتدون، واى بر شما آيا مى‌دانيد كدام دست بر ما ستم كرد؟ و كدام دل به جنگ با ما رغبت نمود؟ و با كدامين پاى، به قصد جنگ با ما بيرون آمديد؟ سوگند به خدا دل شما سخت و بى‌رحم شد، و جگرهايتان درشت گرديد، و بر دلها و گوشها و چشمهاى شما مهر نهاده شد، و شيطان زشتيها را در نظر شما بياراست، و به شما نويد عمر طولانى داد، و بر چشمهاى شما پرده (جهل و غرور) آويخته شده است، و راه هدايت را نمى‌شناسيد.

فتبّا لكم يا اهل الكوفة اىّ تراث لرسول اللَّه ٦ قبلكم و ذحول له لديكم بما عندتم باخيه علىّ بن ابى طالب جدّى و بينه و عترته الطّيّبين الاخيار فافتخر بذلك مفتخر، و قال:

مرگتان باد اى كوفيان! چه كينه‌اى به رسول خدا ٦ و چه دشمنى با او داشتيد؟ كه اين گونه با برادرش علىّ بن ابى طالب ٧ جدّم و پسران و عترت پاك و نيكش رفتار نموديد، تا آنجا كه مردى از شما افتخار كرد و از روى افتخار چنين گفت:

ما على و پسرانش را كشتيم، به شمشيرهاى هندى و نيزه‌ها، زنهايشان را همانند اسيران ترك اسير كرديم، و آنها را با سخت‌ترين شكنجه درهم شكستيم.

بفيك ايّها القائل الكثكث، و الاثلب، افتخرت بقتل قوم زكّاهم اللَّه و اذهب عنهم الرّجس و طهّرهم تطهيرا، فاكظم و اقع كما اقعى ابوك فانّما لكلّ امرء ما اكتسب و ما قدّمت يداه! حسدتمونا- ويلا لكم- على ما فضّلنا اللَّه عليكم‌