سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ٤٩ - ملحقات
(١) در خوراك و پوشاك از غلامان و كنيزان خود برترى نمىجست. هرگز به كسى فحش و ناسزا نگفت، و هيچ گاه زن يا خادمى را لعن و نفرين نكرد، و هيچ گاه كسى را در حضور آن حضرت سرزنش نكردند جز آنكه مىفرمود: رهايش كنيد و به او كار نداشته باشيد.
كسى نزد او نمىآمد- آزاد باشد يا غلام يا كنيز- جز آنكه در پى حاجت او بر مىخاست. خشن و درشتخو نبود، و در بازارها جار نمىزد. در مقابل بدى ديگران بدى نمىكرد، بلكه بدى آنان را ناديده مىگرفت و از آنان در مىگذشت. به هر كس مىرسيد آغاز به سلام مىكرد.
هر كس براى كارى نزد او مىآمد با وى همكارى مىكرد تا آنكه خود آن شخص منصرف گردد. هرگز نشد كسى دست آن حضرت را بگيرد و ايشان پيش از وى دستش را از دست او بيرون كشد. و چون به مرد مسلمانى مىرسيد نخست با او دست مىداد.
رسول خدا ٦ بر نمىخاست و نمىنشست جز به ياد خدا. و هنگامى كه در نماز بود كسى نزد او نمىنشست جز آنكه نمازش را كوتاه مىكرد و به وى رو نموده مىفرمود: آيا حاجتى دارى؟
در نشستن اكثرا كف پاها را بر زمين مىگذاشت و زانوها را در بغل مىگرفت.
هنگام ورود به مجلس در نزديكترين جايى كه خالى بود مىنشست، و بيشتر اوقات رو به قبله مىنشست.
هر كس را كه بر او وارد مىشد احترام مىكرد و بسا لباس خود را زير او مىگسترد و شخص تازه وارد را بر خود ترجيح داده، بر تشكچهاش مىنشاند. در حال خشنودى و خشم جز به حق سخن نمىگفت.
آن حضرت خيار را گاه با خرما و گاه با نمك ميل مىكرد. در ميان ميوههاى تازه هندوانه و خربزه و انگور را بيش از همه دوست مىداشت. بيشتر خوراك