سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ١٦٢ - دعاى آن حضرت وقتى كه بر مركب سوارى مىنشست

ساخت، صورتم را نيكو آفريد، در مقابل عيب ديگران مرا زينت داد، به اسلام هدايتم كرد و با برانگيختن من به مقام نبوت نعمتى بزرگ بر من بخشيد».

(١) ٣٥٦. امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ وقتى به آينه نظر مى‌كرد مى‌گفت:

الحمد للَّه الّذى أحسن خلقى و خلقى، و زان منّى ما شان من غيرى.

«ستايش خدايى راست كه آفرينشم را زيبا، و اخلاقم را نيكو ساخت، و مرا در برابر عيب ديگران زينت بخشيد».

(٢)

دعاى آن حضرت وقتى كه بر مركب سوارى مى‌نشست‌

(٣) ٣٥٧. رسول خدا ٦ هنگام سفر كردن چون بر مركب سوارى خود مستقر مى‌شد، سه بار

«اللَّه اكبر»

مى‌گفت، سپس آيه شريفه: سبحان الّذى سخّر لنا هذا و ما كنّا له مقرنين، و انّا الى ربّنا لمنقلبون‌[١] را تلاوت مى‌كرد و مى‌گفت:

اللّهمّ إنّا نسألك في سفرنا هذا البرّ و التّقوى، و من العمل ما ترضى. اللّهمّ هوّن علينا سفرنا، و اطو عنّا بعده. اللّهمّ أنت الصّاحب في السّفر، و الخليفة في الاهل. اللّهمّ إنّى أعوذ بك من وعثاء السّفر، و كآبة المنقلب، و سوء المنظر في الاهل و المال.

«خدايا، ما در اين سفر از تو نيكى كردن و پرهيزگارى و نيز كارى را كه موجب خشنودى توست طلب مى‌كنيم. خدايا، اين سفر را بر ما آسان گردان و دورى آن را بر ما نزديك ساز. خدايا، تو در سفر يار ما، و در خانواده جانشين ما هستى. خدايا، از رنج و گرفتارى سفر، و غم و غصه بازگشت، و ديدن بدى در باره اهل و مال به تو پناه مى‌برم». و چون از سفر بازمى‌گشت مى‌گفت:

آئبون تائبون، عابدون لربّنا حامدون.

«در حالى كه به سوى پروردگارمان توبه و بازگشت كرده و پرستش او مى‌كنيم و

[١] -زخرف/ ١٣ و ١٤:« سپاس خدايى راست كه اين حيوان را مسخّر ما گردانيد با اينكه ما طاقت مهار آن را نداشتيم، و ما به سوى پروردگارمان بازمى‌گرديم».