سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ١٥٩ - ملحقات

را قرائت مى‌كرد، مى‌گفت:

«سبحان ربّى الأعلى»

. اين معنى از على ٧ نيز روايت شده است.

(١) ٣٥١. ابى امامه گويد: بعد از حجّة الوداع با رسول خدا ٦ نماز مى‌خواندم و آن حضرت زياد سوره «لا اقسم بيوم القيامة» را قرائت مى‌فرمود، و چون آيه:

ا ليس ذلك بقادر على أن يحيى الموتى‌ (آيا آن خدا قادر نيست مردگان را زنده كند؟) را مى‌خواند، شنيدم مى‌فرمود:

بلى و انا على ذلك من الشّاهدين.

«چرا قادر است؛ من نيز به آن گواهى مى‌دهم».

(٢) مؤلّف: در اين معنى روايات ديگرى نيز وجود دارد با مختصر اختلافى در آنچه آن حضرت مى‌گفت.

(٣) ٣٥٢. ابو هريره گويد: رسول خدا ٦ چون آيه: و نفس و ما سوّاها، فألهمها فجورها و تقويها را تلاوت مى‌فرمود، اندكى مكث مى‌كرد، بعد مى‌گفت:

اللّهمّ آت نفسى تقويها، و زكّها أنت خير من زكّاها، أنت وليّها و موليها.

«خدايا، به من پرهيزكارى ده، و جانم را پاكيزه كن، كه تو بهترين پاكيزه‌كننده آن، و تو سرپرست و مولاى آنى». اين را مى‌فرمود در حالى كه مشغول نماز بود.

(٤)

ملحقات‌

(٥) ٣٥٨) ابو سعيد خدرى گويد: رسول خدا ٦ پيش از خواندن قرآن مى‌گفت:

اعوذ باللَّه من الشّيطان الرّجيم‌

«پناه مى‌برم به خدا از شيطان رانده شده».

(٦) ٣٥٩) امام باقر ٧ ضمن حديثى فرمود: صداى رسول خدا ٦ در خواندن قرآن از همه مردم دلرباتر بود.

(٧) ٣٦٠) رسول خدا ٦ فرمود: جبرئيل به من دستور داد ايستاده قرآن بخوانم ...