سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ١٨ - وضع داخلى آن حضرت

داشت. نه خشن بود، نه خوار و زير دست.

(١) هر نعمتى در نظرش بزرگ مى‌نمود گر چه اندك باشد و هرگز نعمتى را مذمّت نمى‌كرد؛ آرى از هيچ طعامى بد نمى‌گفت و تعريف هم نمى‌كرد.

دنيا و ناملايماتش او را به خشم نمى‌آورد ولى هنگامى كه پاى حق در ميان بود از شدت خشم كسى او را نمى‌شناخت و چيزى مانع او نبود تا آنكه حق را بازستاند. با تمام دست اشاره مى‌كرد [نه با انگشت‌] و به هنگام تعجب دست را پشت و رو مى‌كرد. زمانى كه سخن مى‌گفت دستها را به هم مى‌چسباند و شست دست چپ را به كف دست راست مى‌زد. چون خشم مى‌گرفت روى خود را بر مى‌گرداند و چشم را فرو مى‌خواباند. بيشتر خنده‌اش تبسّم بود و چون مى‌خنديد دندانهايش مانند دانه‌هاى تگرگ نمايان مى‌شد.

امام مجتبى ٧ فرمود: مدتى اين مطالب را از حسين ٧ پنهان كردم سپس براى او بازگفتم، ديدم او پيش از من از آنها آگاه بوده است! در اين باره از او پرسيدم، ديدم او از پدر بزرگوارش از وضع داخلى و خارجى پيامبر ٦ و از چگونگى مجلس و شكل و شمايل آن حضرت پرسيده بود و همه را باز گفت و چيزى را فرو نگذاشت.

وضع داخلى آن حضرت‌

(٢) امام حسين ٧ فرمود: از پدرم از وضع داخلى رسول خدا ٦ پرسيدم، فرمود: به منزل رفتنش به اختيار خود بود و چون به منزل مى‌رفت اوقات خويش را سه قسمت مى‌كرد: قسمتى براى عبادت خداوند، قسمتى براى خانواده و قسمتى براى خود. اما قسمت خودش را باز ميان خود و مردم قسمت مى‌كرد و پس از فراغت از كار خواص به كارهاى عموم مى‌پرداخت و چيزى از آن وقت را براى‌