سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ٤٠ - ٢ آداب معاشرت پيامبر

در آورد و نزد پسر افكند (و به او عطا فرمود)، آن‌گاه خداوند آن حضرت را به ميانه‌روى ادب فرمود و اين آيه را فرستاد: و لا تجعل يدك مغلولة الى عنقك‌[١] «دست خود را به گردنت مبند (بخل مورز) و نيز به طور كلى باز مكن (هر چه دارى مده) كه در غير اين صورت ملول و دلتنگ خواهى نشست».

(١) ٧٩. امام باقر ٧ فرمود: رسول خدا ٦ از هديّه ميل مى‌كرد و از صدقه ميل نمى‌فرمود.

(٢) ٨٠. موسى بن عمران بن بزيع گويد: به امام رضا ٧ عرض كردم: قربانت گردم، مردم روايت كنند كه رسول خدا ٦ هر گاه از راهى مى‌رفت، در هنگام مراجعت از راهى ديگر بازمى‌گشت، آيا چنين است؟ فرمود: آرى، من هم بسيارى از اوقات چنين مى‌كنم، تو نيز چنين كن، و آگاه باش كه اين كار برايت روزى‌آورتر است.

(٣) ٨١. امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ پس از طلوع آفتاب از خانه بيرون مى‌رفت.

(٤) ٨٢. امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ هر گاه داخل منزلى (يا مجلسى) مى‌شد در نزديكترين جا به محل ورود خود مى‌نشست.

(٥) ٨٣. در كتاب «عوالى اللئالى» گويد: نقل است كه رسول خدا ٦ خوش نمى‌داشت كسى پيش پاى وى برخيزد، و مردم نيز از اين جهت پيش پاى حضرتش بر نمى‌خاستند، ولى هنگامى كه حضرت براى رفتن بر مى‌خاست آنان نيز با او بر مى‌خاستند و تا در منزل بدرقه‌اش مى‌كردند.

(٦) ٨٤. اسحاق بن عمّار گويد: رسول خدا ٦ هر گاه اراده جنگ مى‌كرد زنان خود را فرا مى‌خواند و با آنان مشورت مى‌كرد، سپس خلاف نظر آنان عمل مى‌نمود.

[١] -اسراء/ ٢٩.