سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ٣٧ - ٢ آداب معاشرت پيامبر
بعد از آن نديده و نخواهم ديد.
(١) ٦٠. امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ نگاهش را ميان يارانش تقسيم مىكرد و به اين و آن يك نواخت مىنگريست. آن حضرت در ميان ياران هرگز پاى خود را دراز نكرد. و اگر مردى با آن حضرت دست مىداد حضرت دست او را رها نمىكرد تا او دست خود را عقب بكشد، و چون مردم اين نكته را فهميدند چون با آن حضرت دست مىدادند فورا دست خود را از دست حضرتش بيرون مىكشيدند.
به روايتى ديگر: رسول خدا ٦ هرگز سائلى را رد نكرد، اگر چيزى داشت مىداد، و گر نه مىفرمود: خدا برساند.
(٢) ٦١. امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ هر گاه با كسى مىنشست از جا بر نمىخاست تا همنشين او از جا برخيزد.
(٣) ٦٢. به روايت طبرسى: رسول خدا ٦ به هنگام سخن گفتن لبخند مىزد.
(٤) ٦٣. يونس شيبانى گويد: امام صادق ٧ به من فرمود: شما با يك ديگر چگونه شوخى مىكنيد؟ گفتم: خيلى كم! فرمود: چرا شوخى نمىكنيد؟! شوخى از خوشخويى است. و با شوخى مىتوانى برادر دينى خود را شاد سازى. همانا رسول خدا ٦ با مردم شوخى مىكرد و مىخواست بدين وسيله آنان را شاد سازد.
(٥) ٦٤. امام صادق ٧ فرمود: مؤمنى نيست مگر آنكه از شوخى بهرهاى دارد.
رسول خدا ٦ نيز شوخى مىكرد ولى جز سخن حق چيزى نمىگفت.
(٦) ٦٥. معمّر بن خلّاد گويد: از حضرت رضا ٧ پرسيدم و گفتم: قربانت گردم، آدمى در ميان گروهى قرار دارد، سخنى به ميان مىآيد كه همه شوخى مىكنند و مىخندند، اين چه صورت دارد؟ فرمود: مانعى نيست، اگر نباشد- و من يقين كردم منظور آن حضرت آن است كه فحش و ناسزايى در ميان نباشد- سپس فرمود: مردى از اعراب باديهنشين نزد رسول خدا ٦ مىآمد و براى آن حضرت هديه مىآورد و همان جا مىگفت: پول هديه مرا مرحمت كن! و رسول خدا ٦ از اين سخن