سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ٢٠ - وضع مجلس آن حضرت
مردم غافل نمىشد مبادا آنان غفلت ورزند و به انحراف گرايند. در باره حق نه كوتاهى داشت و نه از آن تجاوز مىكرد. اطرافيان آن حضرت نيكان مردم بودند، و برترين آنان در نظر او كسانى بودند كه نسبت به مسلمانان خيرخواه و دلسوزتر بودند، و بزرگترين آنان كسانى بودند كه با برادران دينى خود بهتر همدردى و همكارى داشته باشند.
وضع مجلس آن حضرت
(١) امام حسين ٧ فرمود: از پدرم از وضع مجلس پيامبر ٦ پرسيدم، فرمود: آن حضرت در هيچ مجلسى نمىنشست و بر نمىخاست مگر به ياد خدا. در مجالس جاى مخصوصى براى خود انتخاب نمىكرد و از اين كار نيز نهى مىنمود. هر گاه به گروهى مىپيوست هر جا كه خالى بود مىنشست و ديگران را نيز دستور مىداد كه چنين كنند.
حق هر يك از اهل مجلس را ادا مىكرد و كسى از آنان نمىپنداشت كه ديگرى نزد آن حضرت از او گرامىتر است. با هر كس مىنشست به قدرى صبر مىكرد تا خود آن شخص بر خيزد و برود. هر كس از او حاجتى مىخواست باز نمىگشت مگر آنكه يا به حاجت خود رسيده بود يا به بيان خوشى از آن حضرت دلخوش گشته بود. خوى نيكش شامل همه بود به حدّى كه مردم او را پدرى مهربان مىدانستند و همه در حق، نزد او برابر بودند. مجلس او مجلس حلم و حيا و صداقت و امانت بود. در آن آوازها بلند نمىشد و عرض و آبروى كسى نمىريخت و اگر از كسى لغزشى سر مىزد جاى ديگر بازگو نمىشد. اهل مجلس با يك دگر عادلانه رفتار مىكردند و بر اساس تقوا با هم رفاقت و دوستى مىنمودند. با يك دگر فروتن بودند، مهتران را احترام مىكردند و با كهتران مهربان بودند و نيازمندان را بر خود مقدم