سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ١٩ - وضع خارج از منزل پيامبر
خود باقى نمىنهاد. و از جمله روش آن حضرت در رابطه با امّت اين بود كه اهل فضل را به عنايت خود ويژه مىداشت، و هر كس را به مقدار فضيلتى كه در دين داشت احترام مىكرد. برخى يك حاجت، برخى دو حاجت و برخى چندين حاجت داشتند و حضرت به رسيدگى آنها مىپرداخت و آنان را سر گرم اصلاح كار خودشان و مردم مىكرد، از كار و بارشان مىپرسيد و آنچه را لازم بود به آنان خبر مىداد و مىفرمود: «بايد حاضران به غايبان برسانند، و حاجت كسانى را كه به من دسترسى ندارند به من برسانيد، زيرا هر كه حاجت كسانى را كه دسترسى به سلطان ندارند به گوش سلطان برساند خداوند قدمهاى او را در روز قيامت ثابت و استوار سازد.» در مجلس آن حضرت جز اين گونه مطالب گفته نمىشد و از كسى غير آن را نمىپذيرفت. آنان براى درك فيض و طلب علم خدمت حضرتش شرفياب مىشدند و بىآنكه چيزى فرا گيرند پراكنده نمىشدند، و چون از آن مجلس بازمىگشتند خود رهنمايانى بودند.
وضع خارج از منزل پيامبر ٦
(١) و از پدرم امير مؤمنان ٧ از وضع رسول خدا ٦ در خارج از منزل پرسيدم كه چگونه رفتار مىكرد؟ فرمود: رسول خدا ٦ زبان خود را از سخنان غير لازم باز مىداشت. با مردم انس مىگرفت و آنان را از خود رميده نمىساخت.
بزرگ هر قومى را گرامى مىداشت و او را بر آنان مىگماشت. از مردم مىپرهيخت و خود را از آنان مىپاييد بدون آنكه از آنان روى گرداند يا با آنان بد خلقى كند. از ياران خود سراغ مىگرفت و از مردم از آنچه در ميان آنان مىگذشت پرسش مىنمود. هر كار نيكى را تحسين و تقويت مىكرد و هر كار زشتى را تقبيح مىكرد و خوار مىشمرد. در كارها ميانه رو بود و افراط و تفريط نداشت. از