سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ٤٨ - ملحقات
خدا خشم مىگرفت اما براى خويش خشم نمىگرفت.
گاهى از گرسنگى سنگ بر شكم مىبست. هر طعامى كه حاضر مىشد ميل مىكرد، و هر غذايى كه مىيافت رد نمىكرد.
(١) دو لباس روى هم نمىپوشيد، گاه يك نوع برد راه راه يمانى به تن مىكرد، گاه عبايى پشمينه روى دوش مىافكند، و گاه لباسهاى كلفت از پنبه و كتان مىپوشيد، و بيشترين لباسهاى حضرتش سفيد بود. زير عمامه شبكلاه به سر مىگذاشت. پيراهن را از سمت راست آن مىپوشيد. يك لباس مخصوص روز جمعه داشت. هر گاه پيراهن نو مىپوشيد پيراهن كهنه خود را به فقيرى مىداد. عبايى داشت كه هر جا مىرفت آن را برايش دو تا مىكردند و بر روى آن مىنشست.
انگشترى نقره در انگشت كوچك دست راست مىكرد.
هندوانه و خربزه را دوست مىداشت، و از بوهاى ناخوش بدش مىآمد.
هنگام وضو گرفتن مسواك مىكرد. موقع سوار شدن، غلام خود و يا كس ديگرى را رديف خود سوار مىكرد، هر حيوانى كه برايش ميسّر بود سوار مىشد: اسب، استر، الاغ. بر الاغ بىپالان كه تنها لگامى بر آن بود نيز سوار مىشد.
گاهى پياده نيز و پابرهنه و بدون پوشيدن عبا و عمامه و عرقچين راه مىرفت.
تشييع جنازه مىكرد، و در دورترين نقاط شهر از بيماران عيادت مىفرمود.
با فقرا مىنشست، و با تهيدستان همغذا مىشد و با دست خود براى آنان لقمه مىگرفت. به اهل فضيلت احترام مىگذاشت، و با نيكويى كردن به اشخاص آبرومند با آنان انس مىگرفت. با خويشاوندان خود صله رحم مىكرد بدون آنكه آنان را بر ديگران مقدم دارد مگر به آنچه خدا امر فرموده باشد.
بر كسى ستم و درشتى نمىكرد. پوزش عذرخواهان را مىپذيرفت. بيش از همه كس لبخند بر لب داشت مگر زمانى كه قرآن بر او نازل مىشد و يا مردم را موعظه مىكرد. و خندهاش بدون قهقهه بود.