سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ٤٤ - ملحقات

براى آن بود كه خواسته باشد يكى از مجازاتهاى الهى را در باره كسى اجرا كند.

(١) ٢٤) امام صادق ٧ فرمود: خداى متعال هيچ پيامبرى را مبعوث نكرد مگر به راستگويى و اداى امانت به صاحبش، نيكوكار باشد يا بدكار.

(٢) ٢٥) امام صادق ٧ فرمود: امانت را به صاحبش بازگردانيد، زيرا رسول خدا ٦ حتى نخ و سوزنى را كه به او سپرده بودند به صاحبش باز مى‌گرداند.

(٣) ٢٦) امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ با مردى وعده نهاد كه در كنار فلان صخره در انتظار او بماند تا بيايد. پيامبر در آنجا ماند و شدت گرمى آفتاب در آن مكان حضرت را رنج مى‌داد، يارانش گفتند: يا رسول اللَّه، خوب است زير سايه برويد! فرمود: من در اينجا با او وعده نهاده‌ام، و اگر نيامد خلف وعده از او خواهد بود.

(٤) ٢٧) امير مؤمنان ٧ مى‌فرمود: ما خاندان پيامبر دستور داريم بينوايان را طعام دهيم، گرفتاران را در سختى‌ها پناه دهيم و آن‌گاه كه مردم در خوابند به نماز برخيزيم.

(٥) ٢٨) در روايت آمده: براى حضرت رضا ٧ مهمانى رسيد، امام مقدارى از شب را با او نشسته و گفتگو مى‌كرد، در اين ميان نور چراغ تغيير كرد و كم‌سو شد، مهمان دست دراز كرد تا چراغ را اصلاح كند، حضرت رضا ٧ جلو دست او را گرفت و پيشدستى نموده، خود به اصلاح چراغ پرداخت، سپس فرمود: ما مردمى هستيم كه مهمانان خود را به كار نمى‌گيريم.

(٦) ٢٩) حريز بن عبد اللَّه گويد: گروهى از قبيله جهينه بر امام صادق ٧ وارد شدند و آن حضرت از آنان پذيرايى كرد. چون خواستند از حضورش مرخص شوند امام توشه راه برايشان فراهم ساخت و به آنان صله داد و بخشش نمود، سپس به غلامان خود فرمود: از آنان دور شويد و در بستن بارهاشان كمك نكنيد. چون مهمانان از بستن بار و بنه فارغ شدند و براى خداحافظى خدمت آن حضرت آمدند