در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٧٨ - ٢ - آيه مباهله
... وَيَتْلُوهُ شَاهِدٌ مِّنْهُ ...[١].
«وشاهدى از خويشان او، پيرو آن است».
گواه ديگر نيز اين آيه است كه مىفرمايد:
قُلْ هَذِهِ سَبِيلِى أَدْعُو إِلَى اللّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ أَنَاْ وَمَنِ اتَّبَعَنِي ...[٢].
«بگو: اين است راه من، كه من و هر كس پيروى ام كرد، با بينايى به سوى خدا دعوت مىكنيم».
همچنين مقتضاى رواياتى كه در بيان شأن نزول آيه مباهله وجود دارد، مؤيد اطلاق آن درباره اميرالمؤمنين عليه السلام است؛ از جمله اين كه رسول خدا به اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود:
«أنت منّى بمنزلة هارون من موسى إلا أنّه لا نبىّ بعدي».
«نسبت تو به من، همانند نسبت هارون به موسى است، جز اينكه پس از من، پيامبرى نيست».
اين سخن خدا نيز اين نسبت را تأييد مىكند كه مىفرمايد:
... فَنَجْعَل لَّعْنَةُ اللّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ[٣].
«و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار مىدهيم».
روشن است كه مراد از «دروغگويان» در آيه، دروغپردازان در تمام اخبار و ادّعاها نبودهاند بلكه منظور، دروغگويان غرضورزى بوده اند كه طرف مباهله و محاجّه رسول خدا قرار داشتند.
[١] - هود( ١١): ١٧.
[٢] - يوسف( ١٢): ١٠٨.
[٣] - آل عمران( ٣): ٦١.