انسانهاى كاملى هستند كه از ولادت تا واپسين دم زندگى، نقص بشرى برايشان عارض نشده و اميال نفسانى بر آنان چيره نمى‌شود؛ از اين‌رو، آنان در اعتقاد، رفتار دينى، تكاليف شرعى و ابلاغ احكام شرعى، معصوم‌اند و سرشتى درست و پاكيزه دارند.

از آن‌جا كه امامتِ پس از نبوّت، امرى بايسته است، عصمت نيز بايسته امامت بوده و امام بايد معصوم باشد، لذا اماميه بر وجوب امامت، به «قاعده لطف» استدلال مى‌كنند؛ زيرا «امامت» همانند «نبوّت»، لطفى است از سوى خداى عزّ و جلّ بر خلق. وانگهى «لطف»، فيض خداوندى است و خداى منّان با آفرينش انسان، چنين مقرّر فرمود كه اين آفريده به منتها مرتبه كمال انسانى دست يابد، با توجّه به اين‌كه تمايل به خير و شرّ، در انسان جمع آمده است؛ چنان‌كه قرآن كريم مى‌فرمايد:

وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا* فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا[١].

«سوگند به نفس! و آن كس كه آن را پرداخت! سپس پليدكارى و پرهيزگارى‌اش را به آن الهام كرد».

نفس، هماره به امور پست گرايش داشته و عوامل كمال‌يافتگى خود را وامى‌نهد، لذا خداى سبحان به لطف و رحمت گسترده خود با فرستادن پيامبران، به منظور برعهده گرفتن هدايت انسان، راه هدايت را براى او فراهم نموده است.

[١] - شمس( ٩١): ٨- ٧.