برخى با استناد به آيه زير، بر صدور سهو از پيامبر (عليهما السلام) استدلال كرده مى‌گويند: خداى سبحان به پيامبر خود- پس از فراموشى‌اش- دستور داده تا از همنشينى با ظالمان پرهيز كند؛ آن‌جا كه مى‌فرمايد:

... وَ امّا يُنسِيَنَّكَ الشَّيْطَانُ فَلَا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرَى مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ‌[١].

«و اگر شيطان، تو را در اين باره به فراموشى انداخت، ديگر با قوم ستمكار منشين».

بخش اوّل اين آيه چنين است:

وَإِذَا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِى آيَاتِنَا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتَّى يَخُوضُواْ فِى حَدِيثٍ غَيْرِهِ ....

«و چون ببينى كسانى به قصد تخطئه در آيات ما فرو مى‌روند، از ايشان روى برتاب تا در سخنى غير از آن در آيند».

فراموشى ياد شده در آيه فوق، از پيامبر صادر نشده و خداى سبحان با اين خطاب، پيامبر (عليهما السلام) را مكلّف نساخته بلكه با اين آيه، ديگر مؤمنان را مكلّف نموده است؛ زيرا خطابهاى قرآنى- آن سان كه بلاغيون و مفسّران گفته‌اند- از باب‌ «إيّاك أعنى و اسمعى يا جارة»[٢] نازل شده است و اين نهى، همانند نهى پدر در هنگامى است‌

[١] - انعام( ٦): ٦٨.

[٢] - مرادف فارسى اش چنين است: به دَرْ مي‌گويم، ديوار بشنود.