در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٥٦ - ششم عصيان، استغفار و توبه در زندگى پيامبران عليهم السلام
«من (موسى) با شناختم نسبت به حضرتت، از نادانى قوم خود، بازگشتم».
از اين رو، حضرت موسى گناه و لغزشى مرتكب نشده تا توبه كند و لذا معناى توبه، فراتر از بازگشتن از گناه و لغزش است.
و امّا «ظلم» كه مىتوان آن را در دو بخش بيان كرد:
١- ظلم به نفس است؛ بدين معنا كه انسان، با عدم رعايت جايگاه درست امور و راههاى طبيعى آن، خود را در بند مشكلات و سختيهاى دنيا گرفتار كند و گمراه شود. و اين، ظلم به نفس است، البته نفس به اين سختيهاى دنيا تن در مى دهد؛ مانند كسانى كه راه را گم كرده اند و از جادّه حقيقى دور افتاده، سرگردانند؛ لذا مشقّت سرگردانى را تحمّل مى كنند.
٢- ظلم به نفس؛ به اين معنا كه انسان با در غلتيدن به گناه، كيفر و خشم خدا را به جهت مخالفت با حضرتش بر خود هموار مىكند.
هر دو قسم ظلم به نفس، داخل در تعريف «ظلم» است، امّا نمىتوان ظلمى را كه از زبان پيامبران- كه درود خدا بر آنان باد- وارد شده، از نوع دوّم ظلم دانست.
اين مقدار توضيح، براى تطبيق بر مواردى كه عدم عصمت پيامبران از آنها در يافت مىشود، كفايت مىكند.