بنابراين، اگر پيامبر از سوى خداى متعال، ابلاغ رسالت كرده احكام او را به مردم مى‌رساند و رساندن افراد جامعه را به سوى كمال انسانى دنبال مى‌كند و در يك سخن، هدايتش تمام ابعاد فردى و اجتماعى افراد جامعه را در بر مى‌گيرد، پس بايد براى به انجام رساندن وظيفه رسالت خود، از شايستگيها و توانمنديهاى استثنايى برخوردار باشد.

بر اين مبنا، «عصمت» از جمله شايستگيهايى خواهد بود كه در روند تربيت و اصلاح فرد و جامعه تأثير فوق‌العاده‌اى مى‌گذارد؛ چرا كه عصمت، زمينه اعتماد و اطمينان را فراهم مى‌كند كه خود عامل مهمّى در مقبوليت و محبوبيت پيامبر نزد مردم شده در نهايت، گفتار و رفتار او مقبول افتاده مردم به گفتار و رفتارش- كه تبلور خشنودى خداوند است- اقتدا خواهند كرد.

حال اگر پيامبر، به اين مرتبه از اعتماد و اطمينان دست نيابد، تن دادن مردم به دعوت او ممكن نخواهد شد.

شيخ طوسى، انديشمند و فيلسوف بزرگ اسلام، در اين باره مى‌گويد:

«عصمت، لازمه پيامبر است تا بدين وسيله وثوق و اعتماد حاصل شود و غرض [از نبوّت‌] به دست آيد».[١]

[١] - كشف المراد: ٢١٧.