« [عصمت‌] ملكه‌اى است نفسيه كه بر اثر وحى پياپى و تصوّر فجور و رذالت و پستى گناه، براى پيامبران و امامان عليهم السلام حاصل مى‌شود و قؤه عقلى و نيروى نفسيه‌اى است در معصوم كه به وسيله اسباب اختيارى و غير اختيارى، در ايشان فراهم آمده است».[١]

علامه حلى قدس سره مى‌گويد:

«اماميه، مطلقاً بر اين اعتقادند كه پيامبران، پيش از نبوّت و در حال نبوّت، از گناه خُرد و كلان، معصوم و از معصيتها- خواه سهواً، خواه عمداً- و هر رذيله اى كه مايه منقصت و دليل بر خسّت و فرومايگى باشد، منزّه‌اند؛ امّا ديگر مذاهب در اين زمينه به اتّفاق، نظر مخالف داشته صدور معصيت را از آنان ممكن دانسته، برخى نيز كفر آنان را پيش از نبوّت و پس از آن، همچنين سهو و غلط را از ايشان ممكن شمرده‌اند».[٢]

مرحوم مظفّر در تعريف «عصمت» آورده است:

« [عصمت‌] منزّه بودن از گناهان صغيره و كبيره و از خطا و فراموشى است».[٣]

[١] - تلخيص الشافي، شيخ طوسى: ١/ ٧١.

[٢] - دلائل الصدق: ١/ ٣٦٨.

[٣] - عقائد الإماميّه، شيخ محمد رضا مظفّر: ٥٤.