در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٣ - اشاعره

جمعى ديگر مى‌گويند:

[عصمت‌] بدين معناست كه خدا [خصلت‌] گناه [جويى‌] را در بنده نمى‌آفريند.[١]

تعريفى كه اشاعره به دست مى‌دهند، اين است كه: خداى متعال، گناه‌جويى را در معصومين نيافريده است. از اين تعريف فهميده مى‌شود كه آفريدن اين خصلت در ديگر بندگان، از سوى خدا ممكن است.

البتّه چنين بيانى، نسبت دادن عمل قبيح به خداى متعال است، در حالى كه ما معتقديم از خدا جز نيكو و كمال، صادر نمى‌شود؛ از اين رو، خداى سبحان در هيچ يك از بندگان خود، خصلت گناه‌جويى را نمى‌آفريند، چه رسد به پاكان و معصومان.

جان سخن اين كه: اصحاب حديث و معتزله، همصدا ارتكاب كبيره و صغيره را براى امام ممكن دانسته، امّا گفته‌اند: گناه كبيره موجب فساد امامت مى‌شود كه در اين صورت بايد او را از مقامش عزل و فرد ديگرى را جايگزين او كرد.

حال كه مفهوم و گستره عصمت، نزد پيروان دو مكتب روشن شد، ديگر فقرات اين مبحث را بررسى مى كنيم، باشد كه چارچوبى از مفهوم اسلامى «عصمت» را از ديدگاه مكتب اهل بيت عليهم السلام به دست دهيم.

[١] - جامع العلوم: ١/ ١٨٤.