رسالت پيامبر (عليهما السلام) مى داند و آن را تا واپسين لحظه زندگى در اين خاكدان، مستمر و پايا دانسته و در استحكام بخشيدن به اين امر، بى وقفه كوشيده است. هم از اين روست كه عصمت- حتّى قبل از بلوغ- علم غيراكتسابى (لدنّى) و نصّى را كه به امامت امام مشروعيت بخشد، شرط امامت مى‌داند.

با مقارنه‌اى ميان ديدگاه تسنّن كه فراهم آمدن شروط فوق را در خليفه لازم نمى‌بيند و آن را شرطى براى مسؤوليت خليفه نمى‌داند و ديدگاه مكتب اهل بيت عليهم السلام مبنى بر ضرورت عصمت و علم لدنّى و نصّ نبوى براى امام، در مى‌يابيم كه «منصب امامت و خلافت»، فراتر از رهبرى سياسى است. اين تفاوت ديدگاه، نقطه اختلافى است كه بدفهمى و تشكيك در مسأله «عصمت» و بايستگى وجود نصّى از پيامبر (عليهما السلام) در تعيين امام را تفسير و روشن مى‌كند.

آنچه مسلّم است اين است كه امامت- چنان‌كه در پرتو كتاب و سنّت ثابت است- از اين فهم و برداشت، فراتر بوده و تفاوت جوهرى با فهم سطحى از امامت الهى پس از پيامبر (عليهما السلام) دارد؛ زيرا مكتب اهل بيت عليهم السلام بر اين اعتقاد است كه نقش امام، مرجعيت دينى است و وظيفه تشريعى او ابعاد مختلفى همچون: عقايد، اخلاق و رهبرى را در بر مى‌گيرد و از اين روست كه بايد فرمانبردار او بود، از او پيروى كرد و آموزه‌هاى او را پذيرفت و بدان سر نهاد.