آنچه مى‌ماند، شناختن شروطى است كه بايد در نامزد جانشينى سياسى پس از رسول خدا (عليهما السلام) باشد. اين شروط، ممكن است از همان ديدگاهى به دست‌آيد و مبنا قرار گيرد كه معتقد است امامت و خلافت پس از پيامبر عليهما السلام فقط راهبرى سياسى است! بنابراين نظريه، وجود عدالتِ رفتارى متداولِ در عرف و نيز شرط علمى متعارف، در چنين شخصى، كافى است و عصمت و علم الهى، شرط راهبرى نيست. از اين رو، اگر فرد، داراى شروطى باشد كه او را در ايفاى مسؤوليتهاى نظام اسلامى توانمند كند، كافى است.

چكيده رأى مكتب تسنّن در موضوع امامت و خلافت، اين است كه: امام، يا خليفه، تنها يك رهبر سياسى است كه مسؤوليت او از طريق انتخاب، شورا، چيرگى به وسيله قدرت و زور، وراثت يا وصيت، مشروعيت مى‌يابد!- چنان كه پس از پيامبر (عليهما السلام) اين ديدگاه عملى شد- و همان‌طور كه بيان شد، عدالت و علم به مفهوم رايج و متعارف را شرط دانسته اند.

ديدگاه مكتب اهل بيت عليهم السلام‌

با توجّه به اين ديدگاه، برخى درباره ضرورت وجود امام غايب، ضرورت معصوم بودن، يا ضرورت وجود نصّى از رسول خدا در تعيين امام، پرسشهايى در ذهن مى‌پرورانند. مكتب اهل بيت عليهم السلام خلافت پس از پيامبر (عليهما السلام) را وظيفه‌اى الهى و همانند مسؤوليت و