خداى متعال، انسان را به گونه‌اى آفريده است تا بتواند حق و دعوت آن را پذيرفته با آن تعامل و تفاعل داشته باشد و همين ويژگى است كه ارتباط با عالم غيب را در انسان پديد مى‌آورد و از رهگذر اين ارتباط، هدايت‌پذير مى شود و در نهايت، با راههاى فراهم آمده هدايت، ارتباط برقرار مى‌كند.

از آغاز آفرينش، انسان بر اساس فطرت پاك خود، كوشيده است تا به كمال مطلوب برسد؛ كمالى كه بايد با ابزار به وديعت نهاده شده در انسان (اختيار)، تحقّق يابد و هم بدان وسيله بود كه بر ديگر آفريده‌ها برترى يافت و او را براى به دوش كشيدن امانت آسمانى، شايستگى بخشيد؛ از اين‌رو، انسان، تنها آفريده‌اى است كه در عرصه ناهمسازى فكرى و رفتارى، با خطّ هدايت و استقامت رقم خورده از مبدأ وحى، مسؤوليت افعال خود را برعهده دارد.

در اين‌جا پرسشى به ذهن مى‌رسد و آن اين كه:

چه راهى است كه دستيابى به معارف و علومى را كه بازشناختن راه صحيح هدايت و تمييز ميان اعمال صالح و نا صالح را براى انسان ممكن مى كند تا اراده‌اش را براى عملى كردن آنچه در ذهن او به صورت نظرى باقى مانده به فعّاليت وادارد؟